29. Söz 2. Maksad 2. Esas 4. Medâr: Bir şahsın müddet-i ömründe başına gelmiş birçok kıyamet çeşitleri vardır.

Screenshot

Her gece sabaha yerini bırakıyor. Her kışın ardından bahar geliyor. Her yıl, sayısız hayat yeniden canlanıyor.

Bunlar yalnızca tabiatın sıradan döngüleri mi? Yoksa çok daha büyük bir hakikatin işaretleri mi?

Bu videoda Bediüzzaman Said Nursî’nin Risale-i Nur Külliyatı’ndan Yirmi Dokuzuncu Söz’ün İkinci Maksat, İkinci Esas, Dördüncü Medar bölümünü ele alıyoruz:

HAŞİR ALÂMETLERİ

İnsan her gece uykuya dalıyor, her sabah yeniden uyanıyor. Bedenimiz zaman içerisinde değişiyor ve yenileniyor. Her baharda ise bitkiler ve hayvanlar âlemi yeniden hayat buluyor.

Peki bütün bunlar bize ne anlatıyor?

Eğer Yaratıcı, her baharda sayısız canlıyı yeniden hayata döndürüyorsa insanın yeniden diriltilmesi neden mümkün olmasın?

İnsan yalnızca maddî ihtiyaçlarıyla yaşayan bir varlık değildir. Hatıraları, arzuları, düşünceleri, beklentileri ve sonsuzluk özlemi vardır.

Tabiattaki sayısız diriliş örneği, insanın da şahsî olarak yeniden diriltileceğine işaret ediyor.

Bu belgesel anlatımında şu soruların cevaplarını arıyoruz:

• Gece ve uyanış, haşre nasıl işaret ediyor?
• Her bahar gerçekleşen yeniden yaratılış bize ne anlatıyor?
• İnsan neden diğer canlılardan farklı bir mahiyete sahiptir?
• Tabiattaki dirilişler, Büyük Haşrin hangi hakikatini gösteriyor?

ANA MESAJ:

Her gecenin ardından bir sabah vardır. Ve bu dünya hayatının ardından Haşir vaadi vardır.

Risale-i Nur, iman, kâinat, yaratılış ve ahiret üzerine daha fazla içerik için kanalımıza abone olabilirsiniz.

YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ

İKİNCİ MAKSAT

İKİNCİ ESAS

DÖRDÜNCÜ NOKTA: HAŞİR ALÂMETLERİ

Çevrenizdeki dünyaya dikkatle bakın.

Olağanüstü bir hadise yaşanıyor.

Her gece yeni bir sabaha yerini bırakıyor.

Her kışın ardından bahar geliyor.

Ve her yıl, hayat yeniden başka bir döngüye giriyor.

Gökler değişiyor.

Mevsimler dönüyor.

İnsanlar büyüyor, dönüşüyor ve yenileniyor.

Hatta uyku, bir nevi ölüm gibidir.

Uyanmak ise hayata yeniden dönmeye benzer.

Bunlar birbirinden bağımsız, sıradan olaylar değildir.

Bunlar birer işarettir.

Birer hatırlatmadır.

Ve hepsi büyük bir hakikate işaret eder:

Ölülerin yeniden diriltilmesine, yani haşre.

Zamanın akışını düşünün.

Gün.

Yıl.

İnsan ömrü.

Ve dünyanın büyük dönüşümü…

Bunların her biri, muazzam bir saatin farklı akrep ve yelkovanları gibidir.

Nasıl ki bir saatin kolları saniyeleri, dakikaları, saatleri ve günleri gösterir; bu büyük döngüler de birbirine işaret eder.

Her biri, kendisinden sonra gelecek olana zemin hazırlar.

Gece, sabahın gelişini haber verir.

Kış, baharın dönüşünü müjdeler.

Nasıl ki gecenin ardından sabah, kışın ardından bahar geliyorsa; ölüm de yeni bir başlangıca işaret eder.

Fakat bu, diğerlerinden farklı bir sabahtır.

Haşir sabahı.

Kâinatın kendisi bize bir şeyler anlatıyor gibidir.

İnsan da hayatı boyunca bu işaretlere şahitlik eder.

Bir düşünün.

Her gece, ölüme benzeyen bir hâle gireriz.

Şuurumuz kapanır.

Bedenimiz dinlenir.

Ve kendimizi uykuya bırakırız.

Sonra her sabah yeniden uyanırız.

Gözlerimizi açarız.

Dünyaya geri döneriz.

Ve hayat yeniden başlar.

Sanki her gün küçük bir haşri bizzat yaşıyoruz.

Üstelik bununla da kalmaz.

Birkaç yıl içerisinde bedenimizdeki zerreler yavaş yavaş değişir.

Bedenimiz dönüşür.

Maddî yapımız yenilenir.

Buna rağmen biz yine aynı insanız.

Her yıl başka bir yenilenme sürecine de şahit oluruz.

Ve ardından bahar gelir.

Dünyanın dört bir yanında, yüz binlerce farklı hayat şekli yeniden ortaya çıkar.

Bitkiler topraktan çıkar.

Ağaçlar uyanır.

Çiçekler açar.

Hayvanlar yeniden görünür.

Sanki bütün tabiat âlemi yeniden dirilir.

Her bahar, bitkiler ve hayvanlar âleminde üç yüz binden fazla farklı diriliş hadisesi gerçekleşir.

Bir an durup düşünün.

Etrafımızda haşre dair ne kadar çok işaret var!

Kaç farklı yenilenme örneğine şahit oluyoruz?

Bunların her biri, çok daha büyük bir okyanustan alınmış küçük bir damla gibidir.

Hepsi birlikte muazzam bir hakikate işaret eder:

Büyük Haşir.

Bu hakikatin dikkat çekici bir başka yönü daha vardır.

Tabiatta hayatın nasıl yeniden canlandırıldığına bakın.

Bahar geldiğinde bazı bitkiler, aynı kökleri üzerinden yeniden hayat bulur.

Bazı hayvanlar da önceki şekilleriyle yeniden hayata döndürülür.

Tabiatın başka unsurları ise farklı bir şekilde yeniden yaratılır.

Yapraklar geri gelir.

Çiçekler açar.

Meyveler ortaya çıkar.

Her zaman birebir aynı şekliyle değil…

Fakat büyük bir benzerlik ve uyum içerisinde.

Bu durum, Yaratıcının hikmetine dair derin bir hakikati ortaya koyar.

Tabiattaki sayısız hayat şeklini yeniden yaratan Zât, insanı da yeniden yaratmaya elbette kadirdir.

Ancak burada önemli bir farklılığı göz önünde bulundurmalıyız.

İnsan, her yönüyle diğer canlılar gibi değildir.

İnsan, diğer türlerle kıyaslandığında son derece geniş bir mahiyete sahiptir.

İnsan aklı, içinde bulunduğu anın çok ötesine uzanır.

Geçmişin hatıraları arasında dolaşabilir.

Geleceğin ihtimallerini hayal edebilir.

Hatta bizzat varlığın kendisi üzerine düşünebilir.

İnsan, yalnızca günlük ihtiyaçlarıyla yetinmez.

Bütün dünya önüne serilse bile arzuları daha ötelere uzanmaya devam eder.

Diğer canlılar ise genellikle daha dar sınırlar içerisinde bir hayat sürer.

Onların bireysel varlıklarının kapsamı daha sınırlıdır.

Şuurları sınırlıdır.

Yetenekleri belirli alanlara yöneliktir.

Lezzetleri ve elemleri büyük ölçüde içinde bulundukları anla bağlantılıdır.

Fakat insan farklıdır.

Mahiyeti yücedir.

Kıymeti derindir.

Nazarı geniştir.

Yetenekleri, maddî ihtiyaçlarının çok ötesine uzanır.

Hatta manevî sevinçleri ve üzüntüleri bile hatıraları, hayalleri ve beklentileri aracılığıyla devam edebilir.

Bazı yaşadıkları, bir ömür boyunca onunla birlikte kalır.

Bütün bunlar önemli bir soruyu gündeme getirir.

Madem Yaratıcı, sayısız hayat türünü tekrar tekrar varlık sahnesine çıkarıyor…

Madem her baharda dünyayı yeniden canlandırıyor…

Madem hayatı yeniden yaratma kudretini pek çok farklı şekilde gösteriyor…

Öyleyse insan neden bu büyük yenilenmenin dışında kalsın?

En geniş şuura, en derin arzulara ve sonsuzluk özlemine sahip olan bu varlık, neden şahsî bir dirilişten mahrum bırakılsın?

Tabiatta sürekli tekrarlanan bu dirilişler, çok daha büyük bir hakikate işaret eder.

İnsanın da şahsen ve ferdî olarak yeniden diriltileceğini gösterir.

Üstelik bu diriliş, yalnızca birbirine benzeyen kopyalar şeklinde olmayacaktır.

Bilakis, bizzat aynı insanlar yeniden diriltilecektir.

Kendi kimlikleriyle…

Kendi hatıralarıyla…

Ve kendilerine ait şahsî varlıklarıyla…

İşte Büyük Haşrin vaadi budur.

İşaretler her yerdedir.

Gecenin ardından gelen sabahta…

Kışın ardından gelen baharda…

Ve cansız gibi görünen şeylerden yeniden ortaya çıkan hayatta…

Kâinat, yenilenmenin mümkün olduğunu durmadan gözler önüne seriyor.

Bu sayısız örnek ise bütün yenilenmelerin en büyüğüne işaret ediyor:

Ölülerin Yeniden Diriltilmesine…

Bu hakikat, Onuncu Söz’ün Dokuzuncu Hakikati’nde zaten kuvvetli ve kesin delillerle ispat edilmiştir.

Bu sebeple sözümüzü burada tamamlayacağız.

Ancak şunu unutmayın:

Kâinat yalnızca hayattan söz etmiyor.

Bize hayatın bu dünyayla sınırlı olmadığını da sürekli hatırlatıyor.

Ve belki de her güneş doğuşu, görmesini bilenlere bir mesaj taşıyor.

Her gecenin ardından bir sabah vardır.

Ve bu dünya hayatının ardından da Haşir vaadi vardır.

ChatGPT


Yirmidokuzuncu Söz

  Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.

…

İkinci Maksad

…

İkinci Esas

…

DÖRDÜNCÜ MEDAR:

Pekçok nevilerde, hattâ gece ve gündüzde, kış ve baharda ve cevv-i havada hattâ insanın şahıslarında, müddet-i hayatında değiştirdiği bedenler ve mevte benzeyen uyku ile haşir ve neşre benzer birer nevi kıyamet, bir kıyamet-i kübranın tahakkukunu ihsas ediyor, remzen haber veriyorlar. Evet meselâ: Haftalık bizim saatimizin sâniye ve dakika ve saat ve günlerini sayan çarklarına benzeyen; ALLAH’ın dünya denilen büyük saatındaki yevm, sene, ömr-ü beşer, deveran-ı dünya, birbirine mukaddeme olarak birbirinden haber veriyor, döner işlerler. Geceden sonra sabahı, kıştan sonra baharı işledikleri gibi; mevtten sonra subh-u kıyamet, o destgâhtan, o saat-i uzmadan çıkacağını remzen haber veriyorlar.
Bir şahsın müddet-i ömründe başına gelmiş birçok kıyamet çeşitleri vardır. Her gece bir nevi ölmekle, her sabah bir nevi dirilmekle emarat-ı haşriye gördüğü gibi, beş-altı senede bil-ittifak bütün zerratını değiştirerek, hattâ bir senede iki defa tedricî bir kıyamet ve haşir taklidini görmüş. Hem hayvan ve nebat nevilerinde üçyüzbinden ziyade haşir ve neşir ve kıyamet-i nev’iyeyi her baharda müşahede ediyor. İşte bu kadar emarat ve işarat-ı haşriye ve bu kadar alâmat ve rumuzat-ı neşriye elbette kıyamet-i kübranın tereşşuhatı hükmünde, o haşre işaret ediyorlar. Bir Sâni’-i Hakîm tarafından nevilerde böyle kıyamet-i nev’iyeyi yani bütün nebatat köklerini ve bir kısım hayvanları aynen baharda ihya etmek ve yaprakları ve çiçekleri ve meyveleri gibi sair bir kısım şeyleri aynıyla değil, misliyle iade ederek bir nevi haşir ve neşir yapmak; herbir şahs-ı insanîde kıyamet-i umumiye içinde bir kıyamet-i şahsiyeye delil olabilir.

Çünki insanın bir tek şahsı, başkasının bir nev’i hükmündedir. Zira fikir nuru, insanın âmâline ve efkârına öyle bir genişlik vermiş ki, mazi ve müstakbeli ihata eder. Dünyayı dahi yutsa tok olmaz. Sair nevilerde ferdlerin mahiyeti cüz’iyedir, kıymeti şahsiyedir, nazarı mahduddur, kemali mahsurdur, lezzeti ve elemi ânîdir. Beşerin ise mahiyeti ulviyedir, kıymeti galiyedir, nazarı âmmdır, kemali hadsizdir, manevî lezzeti ve elemi kısmen daimîdir. Öyle ise, bilmüşahede sair nevilerde tekerrür eden bir çeşit kıyametler ve haşirler; şu kıyamet-i kübra-yı umumiyede, her şahs-ı insanî aynıyla iade edilerek haşredilmesine remz eder, haber verir. Onuncu Söz’ün Dokuzuncu Hakikatında iki kerre iki dört eder derecesinde kat’iyyet ile isbat edildiğinden burada ihtisar ederiz.

KAYNAKLAR

Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 520, email: syesilova72@gmail.com

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – İkinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://www.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4238


29. Söz 2. Maksad 2. Esas 3. Medâr: Mâdem isrâf yok ve abesiyet olmaz; elbette saâdet‑i ebediye olacaktır.

Kâinatta hiçbir şey boşuna yaratılmamışsa, insanın sonsuz arzuları ve ebediyet özlemi de karşılıksız kalabilir mi?

Bir çiçekten küçücük bir canlıya, insan bedeninin en küçük hücresinden kâinatın muhteşem düzenine kadar her şey belirli bir hikmet ve gayeye hizmet ediyor.

Peki ya insan?

İnsanın bitmeyen umutları, kemal arzusu, sonsuzluk özlemi ve ebedî saadet isteği neden var?

Bediüzzaman Said Nursî, Risale-i Nur Külliyatı’nın Yirmi Dokuzuncu Söz’ünde bu derin sorulara dikkat çekiyor.

Bu bölümde şu temel hakikat üzerinde duruyoruz:

Hiçbir şeyin boşuna yaratılmadığı bir kâinatta, insanın ebedî emelleri de ebedî bir karşılıktan mahrum olamaz.

Bu düşünce bizi üç büyük hakikate götürüyor:

• Haşir ve yeniden diriliş
• Ebedî hayat
• Ebedî saadet

Çünkü yaratılışın bir gayesi vardır. İnsan varlığının da bir gayesi vardır.

📖 KAYNAK:
Risale-i Nur Külliyatı
Yirmi Dokuzuncu Söz
İkinci Maksat – İkinci Esas – Üçüncü Nokta

✍️ Bediüzzaman Said Nursî

Daha fazla Risale-i Nur dersi ve düşünce yolculuğu için kanalımıza abone olmayı unutmayın.

🔔 Yeni videolardan haberdar olmak için bildirimleri açabilirsiniz.

🌐 Web sitemiz:
https://dersdunyasi.net/

#RisaleiNur #Bediüzzaman #EbediSaadet

YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ

İKİNCİ MAKSAT – İKİNCİ ESAS

ÜÇÜNCÜ NOKTA: HİÇBİR ŞEY BOŞUNA YARATILMAMIŞTIR

Kâinata dikkatle bakınız.

Yaratılışın en küçük ayrıntılarını inceleyiniz.

Hiçbir şey gayesiz değildir.

Hiçbir şey boş yere yaratılmamıştır.

Akıl bunu söyler.

Hikmet bunu tasdik eder.

İlim bunu ortaya koyar.

Tecrübe ise bunun doğruluğunu gösterir.

Kâinatın her tarafında olağanüstü bir prensiple karşılaşırız:

Hiçbir şey israf edilmez.

Hiçbir şey gayesiz bırakılmaz.

Yaratıcı, en kısa yolları tercih eder.

En yakın vasıtaları kullanır.

En hafif şekilleri seçer.

Ve en mükemmel tasarımları ortaya koyar.

Şu dikkat çekici hakikati düşününüz:

Tek bir şey, yüzlerce farklı vazifeyi yerine getirebilir.

Önemsiz gibi görünen küçücük bir mahlûk ise içinde binlerce fayda barındırabilir.

Ufacık bir varlık, sayısız gayeye hizmet edebilir.

Basit görünen bir yaratılış, olağanüstü neticeler verebilir.

Bu, tesadüf değildir.

Bu, İlâhî hikmetin bir tecellisidir.

Mükemmel bir yaratılışın delilidir.

İşte burada, derin bir soruyla karşı karşıya kalırız:

Eğer yaratılmış her şeyin bir gayesi varsa…

Eğer hiçbir şey boş yere yaratılmamışsa…

Öyleyse insanlık nasıl istisna olabilir?

İnsan kalbinin en derin arzuları nasıl olur da yok olup gidebilir?

Bütün emellerimiz nasıl olur da hiçliğe mahkûm olabilir?

Eğer haşir olmasaydı…

Eğer yeniden diriliş bulunmasaydı…

O zaman her şey, nihayetinde anlamsız hâle gelirdi.

Sayısız gayeler yarım kalırdı.

Olağanüstü imkânlar boşa giderdi.

Bu ise yaratılışın her tarafında gördüğümüz hikmetle çelişirdi.

İlim bize şimdiden dikkat çekici bir hakikati göstermiştir:

İnsan bedeninin en küçük ayrıntıları bile belirli gayelere hizmet eder.

Hiçbir şey tesadüfî değildir.

Hiçbir şey vazifesiz değildir.

Peki, ya insan ruhu?

İçimizdeki sınırsız kabiliyetler?

Bitmek bilmeyen emellerimiz?

Düşüncelerimiz…

Hayallerimiz…

Arzularımız…

Bütün bu olağanüstü istidatlar boş yere yaratılmış olabilir mi?

Sonsuz özlemler taşıyan insan kalbinin hiçbir nihai hedefi bulunmayabilir mi?

Elbette hayır!

Çünkü insan, içinde derin bir kemal arzusunu taşır.

Daha yüce olanı arar.

Ebedî olanı özler.

Ve her şeyden önce…

Gerçek saadeti ister.

Fakat bir düşününüz:

Böylesine köklü ve derin bir arzu neden insana verilmiştir?

Eğer onu tatmin edecek nihai bir saadet bulunmasaydı…

İnsanlığa neden sonsuz bir özlem verilmiş olsun?

Eğer ebedî bir menzil olmasaydı, insana neden bitmeyen bir arzu bahşedilsin?

Kemal arzusu, bizzat kemale işaret eder.

Saadet özlemi ise bu dünyanın sınırlarını aşan bir saadete yönelir.

Solmayan bir saadete…

Sona ermeyen bir saadete…

Ebedî saadete…

Aksi takdirde, son derece garip bir durum ortaya çıkardı:

Kâinattaki diğer bütün mahlûkların aksine…

İnsanın en yüksek kabiliyetleri gayesiz bırakılmış olurdu.

En derin emellerimiz boşa giderdi.

Manevî kabiliyetlerimiz akim kalırdı.

En büyük arzularımız ise ebediyen karşılıksız kalırdı.

Bu durum, yaratılışın her tarafında sergilenen mükemmel hikmetle bağdaşabilir mi?

Hayır!

Kâinatı idare eden hikmet, insanın kaderinden ayrı düşünülemez.

Her şeyi bir maksatla yaratan Zât…

İnsanın en derin arzularını boş yere yaratmaz.

İşte bu sebeple, kâinatın nizamı, bu geçici dünyanın ötesine işaret eder.

Haşre işaret eder.

Ebedî hayata işaret eder.

Ve nihayet…

Ebedî saadete işaret eder.

Bu hakikat, Onuncu Söz’ün On Birinci Hakikati’nde zaten ispat edilmiştir.

Bu sebeple burada sözü daha fazla uzatmayacağız.

Ancak bir netice apaçık ortadadır:

Hiçbir şeyin boş yere yaratılmadığı bir kâinatta, insanlığın ebedî emelleri de ebedî bir karşılıktan mahrum olamaz.

Çünkü yaratılışın bir gayesi vardır.

İnsan varlığının da bir gayesi vardır.

Ve hikâye burada sona ermiyor.

ChatGPT


Yirmidokuzuncu Söz

  Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.

…

İkinci Maksad

…

İkinci Esas

…

ÜÇÜNCÜ MEDAR:

Akıl ve hikmet ve istikra ve tecrübenin şehadetleri ile sabit olan hilkat-i mevcudattaki adem-i abesiyet ve adem-i israf, saadet-i ebediyeye işaret eder.

Fıtratta israf ve hilkatte abesiyet olmadığına delil, Sâni’-i Zülcelal’in herşeyin hilkatinde en kısa yolu ve en yakın ciheti ve en hafif sureti ve en güzel keyfiyeti ihtiyar ve intihab etmesidir ve bazen bir şeyi, yüz vazife ile tavzif etmesidir ve bir ince şeye bin meyve ve gayeleri takmasıdır.

Madem israf yok ve abesiyet olmaz, elbette saadet-i ebediye olacaktır. Çünki dönmemek üzere adem, herşeyi abes eder, herşey israf olur. Umum fıtratta, ezcümle insanda, Fenn-i Menafi’ü’l-A’zâ şehadetiyle sabit olan adem-i israf gösteriyor ki; insanda olan hadsiz istidadat-ı maneviye ve nihayetsiz âmâl ve efkâr ve müyulât dahi israf edilmeyecektir.

Öyle ise, insandaki o esaslı meyl-i tekemmül, bir kemalin vücudunu gösterir ve o meyl-i saadet, saadet-i ebediyeye namzed olduğunu kat’î olarak ilân eder. Öyle olmazsa insanın mahiyet-i hakikiyesini teşkil eden o esaslı maneviyat, o ulvî âmâl, hikmetli mevcudatın hilafına olarak israf ve abes olur, kurur, hebaen gider. Şu hakikat, Onuncu Söz’ün Onbirinci Hakikatında isbat edildiğinden kısa kesiyoruz.

KAYNAKLAR

Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 519, email: syesilova72@gmail.com

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – İkinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://www.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4234


29. Söz 2. Maksad 2. Esas 2. Medâr: Saadet-i ebediye olmazsa, şu kâinatta bilbedahe sabit olan hikmetleri, faideleri, mükâbere ile inkâr etmek lâzım gelir.

🌌 Kâinattaki hikmet bize ne anlatıyor?

Yıldızlarda, gezegenlerde ve sayısız canlı türünde görülen düzenin ve amacın anlamı nedir?

Yaratılışın her köşesinde kendini gösteren bu hikmet, geçici dünya hayatının ötesinde bir hakikate işaret ediyor olabilir mi?

Bu yazı ve videolarda, Bediüzzaman Said Nursî’nin Risale-i Nur Külliyatı’nda yer alan Yirmi Dokuzuncu Söz’ün İkinci Maksadının İkinci Esası çerçevesinde kâinatın hikmetini ve ebedî saadetle olan ilişkisini ele alıyoruz.

📖 BU YAZI VE VİDEOLARDA NELERİ ELE ALIYORUZ?

• Kâinattaki düzen ve hikmet bize ne anlatıyor?
• Yaratılıştaki maksat ile ilâhî hikmet arasında nasıl bir ilişki var?
• Ebedî saadet olmasaydı, kâinatta gördüğümüz bu hikmeti nasıl anlayabilirdik?
• Dünya hayatının ötesinde bir saadet düşüncesi, yaratılışın anlamıyla nasıl ilişkilendirilebilir?

Bize verilen nimetlerden kâinatın kusursuz ahengine kadar her şey, daha büyük bir manayı düşünmeye davet ediyor.

Bu bölümde ayrıca, aynı meselenin daha ayrıntılı biçimde ele alındığı Onuncu Söz’ün Onuncu Hakikati’ne de işaret ediliyor.

Temel soru şu:

Eğer ebedî saadet olmasaydı, kâinatın her tarafında görülen hikmet ve maksadı nasıl açıklayabilirdik?

Bu soruyu Risale-i Nur’un bakış açısıyla birlikte düşünelim.

📚 KAYNAK

Bediüzzaman Said Nursî
Risale-i Nur Külliyatı
Sözler – Yirmi Dokuzuncu Söz

Eserin konusu: İnsan ruhunun bekası, melekler ve ölülerin diriltilmesi.

Kaynak program: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0
Words [2021] – 553

İngilizce tercüme: Şükran Vahide
Yayımlayan: Sözler Neşriyat.

Orijinal metin: erisale.com

💬 SİZ NE DÜŞÜNÜYORSUNUZ?

Kâinattaki düzen ve hikmet, insanın varoluş amacı hakkında bize ne anlatıyor?

Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşabilirsiniz.

Videoyu faydalı bulduysanız beğenmeyi ve Risale-i Nur üzerine hazırladığımız yeni içeriklerden haberdar olmak için kanalımıza abone olmayı unutmayın.

DERS DÜNYASI NET’e hoş geldiniz!

#RisaleiNur #EbediSaadet #KainatinHikmeti


YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ

İKİNCİ MAKSAT

İKİNCİ ESAS

Kâinatın Hikmeti

Kâinata dikkatle bakın.

Yıldızları gözlemleyin.

Gezegenleri…

Ve sayısız hayat çeşitlerini…

Her yerde bir düzen var.

Her yerde bir maksat var.

Ve her yerde hikmet kendini gösteriyor.

Peki, bu hikmet bize ne anlatıyor?

Bizi, gördüğümüz dünyanın çok ötesinde bir hakikate yönlendiriyor.

Ebedî saadete.

İlâhî hikmet, ebedî rahmetin bir yansımasıdır.

Bu hikmet, yaratılmış her şey aracılığıyla kendini ifade eder.

Bize verilen nimetlerde…

Varlığın dokusuna işlenmiş maksatlarda…

Ve kâinatın bütününde görülen kusursuz ahenkte…

Her şey, daha büyük bir manaya işaret ediyor.

Şimdi bir düşünün.

Eğer ebedî saadet olmasaydı, bütün bu hikmetin sonucu ne olurdu?

Bunca nimetin maksadı ne olurdu?

Kâinat neden sürekli böyle bir düzen sergilesin?

Yaratılış neden her adımda bir maksadı ortaya koysun?

Ebedî saadeti inkâr etmek, kâinatın her tarafında açıkça görülen hikmeti de inkâr etmek anlamına gelirdi.

Gözlerimizin önündeki delillere sırt çevirmek demek olurdu.

Oysa ilâhî hikmet, maksatsız değildir.

İlâhî nimetler de manasız değildir.

Kâinatın kendisi, daha büyük bir vaade şahitlik ediyor.

Bu dünya hayatını aşan bir vaade…

Ebedî saadet vaadine.

Bu hakikat, Onuncu Söz’ün Onuncu Hakikati’nde son derece açık bir şekilde izah edilmiştir.

Orada, bu hakikatin delili güneş gibi parlak bir açıklıkla ortaya konur.

Ve biz de meseleyi burada bırakalım.

Çünkü bazen bir hakikat, daha fazla söze ihtiyaç duymaz.

Sadece bizden bakmamızı ister…

Ve anlamamızı.

KAYNAKLAR

Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0
Words [2021] – 553

Bediüzzaman Said Nursî
The Words – The Twenty-Ninth Word
İnsanın Ruhunun Bekası, Melekler ve Ölülerin Diriltilmesi Hakkında

İngilizce tercüme: Şükran Vahide
Yayımlayan: Sözler Neşriyat

Orijinal metin: erisale.com

ChatGPT


Orijinal Metin ve Video

Yirmidokuzuncu Söz

  Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.

…

İkinci Maksad

…

İkinci Esas

…

İKİNCİ MEDAR:

Hilkat-i kâinatta bir hikmet-i tamme görünüyor. Evet inayet-i ezeliyenin timsali olan hikmet-i İlahiye, kâinatın umumunda gösterdiği maslahatların riayeti ve hikmetlerin iltizamı lisanı ile, saadet-i ebediyeyi ilân eder. Çünki saadet-i ebediye olmazsa, şu kâinatta bilbedahe sabit olan hikmetleri, faideleri, mükâbere ile inkâr etmek lâzım gelir. Onuncu Söz’ün Onuncu Hakikatı, bu hakikatı güneş gibi gösterdiğinden, ona iktifaen burada ihtisar ederiz.

KAYNAKLAR

Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 519, email: syesilova72@gmail.com

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – İkinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://www.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4234


POSTER 5: SAHİBİ KİM?

POSTER 5: SAHİBİ KİM?

Bu poster çalışmasında; “Sahibi Kim?” diye sorularak herkes düşünmeye davet ediliyor, özellikle bir köyün muhtarsız olamayacağı, bir iğnenin ustasız ve sahipsiz olamayacağı, bir harfin katipsiz yani o harfi yazan birisi olmadan yazılamayacağı vurgulandıktan sonra;

Nasıl olurda bu kadar mükemmel bir şekilde işleyen bu kainat sahipsiz ve hakimsiz yani ona hükmeden birisi olmadan işleyebilir diye sorularak herkes düşünmeye davet ediliyor.

Son olarak poster başlığında madem sahipsiz olamaz o halde “Sahibi Kim?” diye sorularak cevap bulmamız isteniyor.

Ayrıca diğer poster çalışmaları için lütfen;

POSTERLER

sayfamızı inceleyiniz.

https://dersdunyasi.net/wp-content/uploads/2020/08/POSTER-5-Sahibi-Kim.pdf

Bir köy muhtarsız olmaz.

Bir iğne ustasız olmaz, sahipsiz olamaz.

Bir harf kâtipsiz olamaz, biliyorsun.

Nasıl oluyor ki, nihayet derecede muntazam şu memleket hâkimsiz olur?

KAYNAKLAR

Sözler, Onuncu Söz, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, Ankara, 2016

http://erisale.com/#content.tr.1.83

Metnin yer aldığı sayfa aşağıda incelenebilir. Ayrıca ilgli sayfanın sözlüğü de yer almaktadır:

Evvelâ o sersem dedi: “Padişah kimdir? Tanımam.”

Sonra arkadaşı ona cevaben: “Bir köy muhtarsız olmaz. Bir iğne ustasız olmaz, sahipsiz olamaz. Bir harf kâtipsiz olamaz, biliyorsun. Nasıl oluyor ki, nihayet derecede muntazam şu memleket hâkimsiz olur? Ve bu kadar çok servet—ki, her saatte bir şimendifer HAŞİYE-1 gaipten gelir gibi, kıymettar, musannâ mallarla dolu gelir, burada dökülüyor, gidiyor—nasıl sahipsiz olur? Ve her yerde görünen ilânnameler ve beyannameler ve her mal üstünde görünen turra ve sikkeler, damgalar ve her köşesinde sallanan bayraklar nasıl mâliksiz olabilir? Sen, anlaşılıyor ki, bir parça firengî okumuşsun. Bu İslâm yazılarını okuyamıyorsun. Hem de bilenden sormuyorsun. İşte, gel, en büyük fermanı sana okuyacağım.”

O sersem döndü, dedi: “Haydi, padişah var. Fakat benim cüz’î istifadem ona ne zarar verebilir? Hazinesinden ne noksan eder? Hem burada hapis mapis yoktur; ceza görünmüyor.”

Arkadaşı ona cevaben dedi: “Yahu, şu görünen memleket bir manevra meydanıdır. Hem sanayi-i garibe-i sultaniyenin meşheridir. Hem muvakkat, temelsiz misafirhaneleridir. Görmüyor musun ki, hergün bir kafile gelir, biri gider, kaybolur. Daima dolar, boşalır. Bir zaman sonra şu memleket tebdil edilecek; bu ahali başka ve daimî bir memlekete nakledilecek. Orada herkes hizmetine mukabil ya ceza, ya mükâfat görecek” dedi.

Yine o hain sersem, temerrüt edip, “İnanmam. Hiç mümkün müdür ki bu memleket harap edilsin, başka bir memlekete göç etsin?” dedi.


Haşiye-1

Seneye işarettir. Evet, bahar, mahzen-i erzak bir vagondur, gaipten gelir.


ahali: halk
beyanname: açıklama belgesi (bk. b-y-n)
cüz’î: küçük, az (bk. c-z-e)
dehalet etmek: sığınmak, aman dilemek
ferman: buyruk
feylesofâne: felsefeci gibi
firengî: Batı kültürü
gaip: görünmeyen âlem (bk. ğ-y-b)
hâkim: hükümdar, idareci (bk. ḥ-k-m)
harap: yıkılma, yok edilme
haşiye: dipnot, açıklayıcı not
ilânname: duyuru
intizam: düzen (bk. n-ẓ-m)
istifade: faydalanma, yararlanma
istihdam edilmek: çalıştırılmak
kafile: grup, topluluk
kâtip: yazar (bk. k-t-b)
kıymettar: kıymetli, değerli
mahzen-i erzak: yenilecek ve içilecek şeylerin bulunduğu yer, depo (bk. r-z-ḳ)
mâlik: sahip (bk. m-l-k)
manevra meydanı: eğitim ve deneme yeri
men etmek: yasaklamak
meşher: sergi
mîrî malı: devlete ait mal, kamu malı
mukabil: karşılık
mükâfat: ödül
münazara: tartışma (bk. n-ẓ-r)
muntazam: düzenli (bk. n-ẓ-m)
musannâ: sanatla yapılmış (bk. ṣ-n-a)
muvakkat: geçici
nihayet: son
noksan: eksik
safsatiyât: anlamsız ve uydurma şeyler
sanayi-i garibe-i sultaniye: saltanata, devlete ait antika sanatlar (bk. ṣ-n-a; s-l-ṭ)
şedid: şiddetli
sikke: mühür, işaret
şimendifer: tren
tasarruf: dilediği gibi kullanma (bk. ṣ-r-f)
tebdil edilmek: değiştirilmek
temerrüt: inat
turra: padişaha ait mühür, nişan
vakıf malı: herkesin faydasına sunulmuş mal