Cennetin Tohumları ve Cehennemin Adaleti

Bu metin ve videolar, Bediüzzaman Said Nursi tarafından kaleme alınan Risale-i Nur külliyatından bir bölüm olup, iman ve küfür kavramlarının ahiretteki yansımalarını ele almaktadır.

Müellif, her bir inancın veya inançsızlığın bir tohum gibi insanın içinde saklı olduğunu, bu çekirdeklerin ise gelecekte Cennet veya Cehennem olarak meyve vereceğini savunur.

Özellikle inkâr düşüncesinin, Yaratıcı’nın sonsuz izzet ve celâline karşı bir meydan okuma niteliği taşıdığı vurgulanarak, bu durumun cezalandırılmasının İlahî adalet gereği olduğu açıklanır.

Cehennem’in varlığı, yalnızca bir ceza mekanı olmasının ötesinde, Allah’ın kudret ve haysiyetini hiçe sayanlara karşı zorunlu bir karşılık olarak takdim edilir.

Sonuç olarak eser, insanın dünyadaki manevi hâlinin ebedî hayattaki fiziksel gerçekliği nasıl inşa ettiğini zarif bir mantık örgüsüyle ortaya koyar.

NotebookLM

---

PowerPoint

---

Yirmi Sekizinci Söz – Cehennem Neden Vardır?

Adaletin olmadığı bir dünya hayal edin.

Zulmedenlerin hiçbir karşılık görmediği bir dünya.

Yalan ile gerçeğin aynı değerde sayıldığı bir dünya.

Kibrin ve inkârın cezasız kaldığı bir dünya.

Böyle bir dünya gerçekten adil olabilir mi?

İşte bu soru, Bediüzzaman Said Nursi’nin Yirmi Sekizinci Söz adlı eserindeki en derin meselelerden birinin merkezinde yer alır.

Yazarın amacı korku uyandırmak değildir.

Asıl konusu adalettir.

İman, küfür ve Cehennemin varlığı arasındaki ilişkiyi açıklamaktır.

Yazar, dikkat çekici bir tespitle söze başlar.

Risale-i Nur’un önceki bölümlerinde açıklandığı gibi, iman insanın içinde manevî bir Cennetin çekirdeğini taşır.

Küfür ise manevî bir Cehennemin tohumunu gizler.

Bunlar yalnızca gelecekte yaşanacak yerler değildir.

İnsan daha bu dünyadayken kalbinde filizlenmeye başlar.

Çünkü her inanç insanı içten şekillendirir.

Her inkâr da ruh üzerinde kendi izini bırakır.

Nasıl küçücük bir çekirdeğin içinde koca bir ağacın planı saklıysa, iman da ebedî mutluluğun başlangıcını içinde taşır.

Küfür ise ayrılığın, karanlığın ve kaybın başlangıcını içinde barındırır.

Sonuç, ekilen tohumun doğal meyvesidir.

Cennet, imanın meyvesidir.

Cehennem ise küfrün meyvesidir.

Fakat yazar bunun da ötesine geçer.

Ona göre küfür yalnızca insanın Cehenneme gitmesine sebep olmaz.

Aynı zamanda Cehennemin varlık sebeplerinden biridir.

İlk bakışta bu düşünce şaşırtıcı gelebilir.

Bunu açıklamak için basit ama etkileyici bir örnek verir.

Küçük bir hükümdar düşünün.

Yetkisi sınırlıdır.

Gücü de sınırlıdır.

Bir gün biri çıkıp ona açıkça hakaret eder.

Küstahça şöyle der:

“Sen beni cezalandıramazsın.”

“Hem zaten beni hapsedecek bir zindanın da yok.”

Farz edelim ki gerçekten orada bir hapishane bulunmuyor.

Peki ne olur?

Yazara göre o hükümdar büyük ihtimalle bir hapishane yaptırır.

Bunu cezalandırmaktan hoşlandığı için değil…

Adalet bunu gerektirdiği için yapar.

Çünkü makamının hiçe sayılmasına sessiz kalamaz.

Sınırlı güce sahip sıradan bir hükümdar bile kendi otoritesini korumak ister.

Şimdi bu örneği çok daha büyük bir ölçekte düşünelim.

İnsanların sahip olduğu güç son derece sınırlıdır.

Onurlarının da, makamlarının da bir sınırı vardır.

Üstelik hepsi geçicidir.

Fakat Allah’ın izzeti sonsuzdur.

Azameti sonsuzdur.

Kudreti sonsuzdur.

Hikmeti sonsuzdur.

Bir insan O’nun varlığını inkâr ettiğinde…

Adaletini reddettiğinde…

Ahirette hesap olmayacağını iddia ettiğinde…

Yazar bunun sıradan bir fikir ayrılığı olmadığını söyler.

Bu, sonsuz hakikatin inkârıdır.

İlâhî adaletin reddidir.

Kâinatın sahibi olan Allah’ın mutlak otoritesine karşı bir meydan okumadır.

Bu bakış açısına göre küfür, yalnızca inanmamak değildir.

Aynı zamanda Yaratıcının kurduğu hakikati reddetmektir.

Metin bunu oldukça güçlü ifadelerle anlatır.

Küfür, Allah’ı güçsüz göstermek ister.

Vaadini yalan sayar.

Adaletini reddeder.

Hâkimiyetini inkâr eder.

Böylesine büyük bir inkârın elbette sonuçları olacaktır.

İşte bu yüzden yazar, Cehennemin yaratılışını gereksiz bir unsur olarak görmez.

Aksine onu ilâhî adalet düzeninin vazgeçilmez bir parçası olarak değerlendirir.

Çünkü adalet olmadan kâinatın ahlâkî düzeni tamamlanmış olmaz.

Yazar daha da dikkat çekici bir ifade kullanır.

Şöyle der:

Varsayalım ki Cehennemin yaratılması için başka hiçbir sebep bulunmasın.

Yalnızca küfür bile onun varlığını gerekli kılar.

Çünkü mesele cezalandırmak değildir.

Asıl mesele adaletin eksiksiz gerçekleşmesidir.

Mükemmel hikmetle yaratılmış bir kâinat, mükemmel bir hesaplaşmayı da gerektirir.

Burada önemli bir soru ortaya çıkar.

İman neden bu kadar önemlidir?

Bu anlayışa göre iman, sadece bazı düşünceleri kabul etmek değildir.

Gerçeği tanımaktır.

Varlığın gerçek sahibini kabul etmektir.

Hayattaki her nimet…

Doğadaki her düzen…

Aldığımız her nefes…

Gökyüzündeki her yıldız…

Hepsi insanı Yaratıcısını tanımaya davet eder.

Bu hakikati inkâr etmek ise, varlığın en temel gerçeğini reddetmek anlamına gelir.

Ve her reddin bir sonucu vardır.

Bu, Allah’ın insanların kabulüne ihtiyaç duymasından kaynaklanmaz.

İnsan, yaptığı tercihlerle kendi geleceğini şekillendirir.

İman ruhu dönüştürür.

Küfür de ruhu dönüştürür.

Her ikisi de bu dünyada ekilen tohumlar gibidir.

Asıl hasat ise ebedî hayatta ortaya çıkar.

Bu bakış açısı bize ilâhî adalet ile ilâhî rahmetin birbirinden ayrılmadığını da hatırlatır.

Kur’ân boyunca Allah’ın rahmetinin sonsuz olduğu vurgulanır.

İnsan sürekli olarak imana çağrılır.

Düşünmeye davet edilir.

Tevbeye çağrılır.

Hakikate yönelmeye davet edilir.

İlk davet hiçbir zaman azap değildir.

İlk davet rahmettir.

İlk davet hidayettir.

İlk davet fırsattır.

Ancak bu çağrıya sürekli sırt çevirmek, sonunda insanı ilâhî adaletle yüz yüze bırakır.

Bu nedenle bu metin yalnızca Cehennem hakkında değildir.

Aynı zamanda insanın sahip olduğu özgürlüğün ciddiyetini anlatır.

Her insan seçme hakkına sahiptir.

İman etmeyi de seçebilir.

İnkâr etmeyi de.

Hakikati arayabilir.

Ya da ondan yüz çevirebilir.

Hiçbir tercih önemsiz değildir.

Çünkü her tercih hem bu dünyayı hem de sonsuz hayatı şekillendirir.

Yazar, sözlerini Kur’ân’dan bir dua ile tamamlar:

“Rabbimiz! Sen bunları boş yere yaratmadın. Seni bütün noksan sıfatlardan tenzih ederiz. Bizi ateş azabından koru.”

Bu dua, metnin özünü özetler.

Bu kâinat boşuna yaratılmamıştır.

Adaletin bir anlamı vardır.

İnsan iradesinin bir anlamı vardır.

Hayattaki hiçbir şey amaçsız değildir.

Yirmi Sekizinci Söz‘e göre Cehennem, yalnızca bir azap yeri değildir.

O, ilâhî adalet düzeninin ayrılmaz bir parçasıdır.

Öyle bir adalet ki…

Her tercih önemlidir.

Her davranışın bir karşılığı vardır.

Ve her insan, ebedî yolculuğunun sonu belirlenmeden önce hakikati seçmeye davet edilmektedir.

ChatGPT

SHORTS

KISA VİDEO

UZUN VİDEO

Yirmi sekizinci Söz

Cennet’e Dairdir

…

Cennet Sözüne Küçük Bir Zeyil

Cehennem’e Dairdir

İkinci ve Sekizinci Söz’lerde ispat edildiği gibi îmân, manevî bir Cennet’in çekirdeğini taşıyor. Küfür dahi, manevî bir Cehennem’in tohumunu saklıyor. Nasıl ki küfür, Cehennem’in bir çekirdeğidir; öyle de, Cehennem onun bir meyvesidir. Nasıl küfür, Cehennem’e duhûlüne sebeptir; öyle de, Cehennem’in vücûduna ve icâdına dahi sebeptir. Zîra küçük bir hâkimin küçük bir izzeti, küçük bir gayreti, küçük bir celâli bulunsa, bir edepsiz ona serkeşâne dese: “Beni te’dib etmezsin ve edemezsin!” Herhalde, o yerde hapishâne yoksa da, tek o edepsiz için bir hapishâne teşkil edecek, onu içine atacaktır.

Hâlbuki kâfir, Cehennem’i inkâr ile, nihâyetsiz izzet ve gayret ve celâl sâhibi ve gayet büyük ve nihâyetsiz Kadîr bir Zâtı tekzip ve isnâd‑ı acz ediyor, yalancılıkla ve acz ile ittiham ediyor, izzetine şiddetle dokunuyor, gayretine dehşetli dokunduruyor, celâline âsiyâne ilişiyor. Elbette, farz‑ı muhâl olarak, Cehennem’in hiçbir sebeb‑i vücûdu bulunmazsa da şu derece tekzip ve isnâd‑ı aczi tazammun eden küfür için bir Cehennem halkedilecek, o kâfir içine atılacaktır.

رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هٰذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ

Bunları boş yere yaratmadın, ey Rabbimiz. Seni bütün noksanlardan tenzih ederiz. Sen bizi Cehennem ateşinin azabından koru.

ayet – Âl-i İmrân Sûresi, 3:191

KAYNAKLAR

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi Sekizinci Söz – Cennet’e Dairdir – Cennet Sözüne Küçük Bir Zeyil – Cehennem’e Dairdir, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://beta.erisale.com/tr/sozler/yirmisekizinci-soz-cennet-sozune-kucuk-bir-zeyl#4088

https://erisale.com/#content.tr.1.677

https://sorularlarisale.com/risale-i-nur-kulliyati/sozler/yirmi-sekizinci-soz/677

---

CUMARTESİ DERSLERİ

Cennette İnsan Ruhunun Sonsuz Kapasitesi

Bu metin ve videolar, Bediüzzaman Said Nursi‘nin Yirmi Sekizinci Söz adlı eserinden bir bölüm olup, Cennet hayatındaki genişlik ve nimetlerin mahiyetini açıklamaktadır.

Yazara göre insan, sadece maddi bir bedenden ibaret olmayıp sonsuz arzularla donatıldığı için, kendisine sunulan muazzam ilahi ihsanlar onun karmaşık ve zengin fıtratına tamamen uygundur.

Dünyadaki kısıtlı imkanlara rağmen bir kuşun veya insanın tüm yeryüzünü kendi hanesi gibi hissetmesi örneğiyle, ahiretteki çok daha geniş mülkiyet haklarının mantıklı olduğu vurgulanır.

Ayrıca nuraniyet sırrı sayesinde, Cennet ehlinin aynı anda pek çok mekanda bulunup farklı lezzetleri tadabileceği ifade edilmektedir.

Sonuç olarak metin, ebedi mutluluk diyarındaki bu büyük lütufların Allah’ın sonsuz rahmetinin bir gereği olduğunu savunur.

NotebookLM

---

PowerPoint

---

SHORTS

KISA VİDEO

UZUN VİDEO

Yirmi sekizinci Söz 

Cennet’e Dairdir 

…

Cennet‑i Bâkiyeye Dair Bazı Suâllere Kısa Cevaplardır.

…

5. Suâl: “Bazı ehl‑i Cennet’e, dünya kadar bir yer veriliyor, … Ne demektir?

Suâl:

Ehâdîs‑i şerîfede denilmiştir ki: “Bazı ehl‑i Cennet’e, dünya kadar bir yer veriliyor, yüz binler kasır, yüz binler hûri ihsân ediliyor.” Bir tek adama bu kadar şeylerin ne lüzumu var, ne ihtiyacı var, nasıl olabilir ve ne demektir?

Elcevap:

Eğer insan, yalnız câmid bir vücûd olsaydı veyâhut yalnız mideden ibaret nebâtî bir mahlûk olsaydı veyâhut yalnız mukayyet, ağır ve muvakkat ve basit bir zât‑ı cismâniye ve bir cism‑i hayvanîden ibaret olsaydı; öyle çok kasırlara, çok hûrilere lâyık ve mâlik olmazdı.

Fakat insan öyle câmi’ bir mûcize-i kudrettir ki; hattâ şu dünya‑yı fânîde, şu kısa bir ömürde, şu inkişaf etmemiş bazı letâifinin ihtiyacı cihetiyle bütün dünyanın saltanatı, serveti ve lezâizi verilse belki hırsı tok olmayacaktır.

Hâlbuki ebedî bir dâr‑ı saâdette, nihâyetsiz istîdâda mâlik, nihâyetsiz ihtiyaçlar lisânıyla nihâyetsiz arzular eliyle, nihâyetsiz bir rahmetin kapısını çalan bir insan, elbette ehâdîste beyân olunan ihsânat‑ı İlâhiye’ye mazhariyeti mâkuldür ve haktır ve hakikattir. Ve şu hakikat‑i ulviyeye bir temsîl dürbünüyle rasat edeceğiz.

Şöyle ki:

Bu dere bahçesi gibi,

(Hâşiye – Sekiz sene kemâl‑i sadâkatle bu fakire hizmet eden Süleyman’ın bahçesidir ki, bir veya iki saat zarfında şu Söz orada yazıldı.)

şu Barla bağ ve bahçelerinin her birinin ayrı ayrı mâliki bulunduğu hâlde, Barla’da gıdâsı itibariyle ancak bir avuç yeme mâlik olan herbir kuş, herbir serçe, herbir arı; “Bütün Barla’nın bağ ve bostanları, benim nüzhetgâhım ve seyrangâhımdır.” diyebilir. Barla’yı zaptedip dâire‑i mülküne dâhil eder. Başkalarının iştirâki onun bu hükmünü bozmaz.

Hem, insan olan bir insan diyebilir ki: “Benim Hàlık’ım, bu dünyayı bana hâne yapmış; güneş benim bir lambamdır; yıldızlar benim elektriklerimdir; yeryüzü çiçekli‑miçekli halılarla serilmiş benim bir beşiğimdir.” der, Allah’a şükreder. Sâir mahlûkatın iştirâki, onun bu hükmünü nakzetmez. Bilakis, mahlûkat onun hânesini tezyîn eder, hânenin müzeyyenâtı hükmünde kalırlar.

Acaba bu daracık dünyada insan, insaniyet itibariyle, hattâ bir kuş dahi, böyle bir dâire‑i azîmede, bir nev’i tasarruf dâvâ etse, cesîm bir nîmete mazhar olsa; geniş ve ebedî bir dâr‑ı saâdette, ona beş yüz senelik bir mesâfede bir mülk ihsân etmek, nasıl istib’âd edilebilir?

Hem nasıl ki şu kesâfetli, karanlıklı dar dünyada, güneşin pek çok âyinelerde bir ânda aynen bulunması gibi; öyle de, nurânî bir zât, bir ânda çok yerlerde aynen bulunması – Onaltıncı Söz’de ispat edildiği gibi – meselâ: Hazret‑i Cebrâil Aleyhisselâm, bin yıldızda bir ânda, hem Arş’ta, hem huzur‑u Nebevî’de, hem huzur‑u İlâhî’de bir vakitte bulunması; hem Hazret‑i Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm’ın, haşirde bir ânda ekser etkıyâ‑ı ümmetiyle görüşmesi ve dünyada hadsiz makamlarda bir ânda tezâhür etmesi ve evliyânın bir nev’i garîbi olan ebdâllerin, bir vakitte çok yerlerde görünmesi ve avâmın, rüyada, bazen bir dakikada bir sene kadar işler görmesi ve müşâhede etmesi ve herkesin kalp, rûh, hayâl cihetiyle bir ânda pek çok yerlerle temâs edip alâkadarâne bulunması, mâlûm ve meşhûd olduğundan:

Elbette nurânî, kayıtsız, geniş ve ebedî olan Cennet’te, cisimleri rûh kuvvetinde ve hıffetinde ve hayâl süratinde olan ehl‑i Cennet, bir vakitte yüz bin yerlerde bulunup yüz bin hûrilerle sohbet ederek yüz bin tarzda zevk almak, o ebedî Cennet’e, o nihâyetsiz rahmete lâyıktır ve Muhbir‑i Sâdıkın (Asm.) haber verdiği gibi hak ve hakikattir. Bununla beraber bu küçücük aklımızın terâzisiyle o muazzam hakikatler tartılmaz.

İdrak‑i maâlî bu küçük akla gerekmez. Zîra bu terâzi o kadar sıkleti çekmez.

سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَٓا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ

Seni her türlü noksandan tenzih ederiz. Senin bize öğrettiğinden başka bilgimiz yoktur. Muhakkak ki Sen, ilmi ve hikmeti herşeyi kuşatan Alîm-i Hakîmsin. ayet – Bakara Sûresi, 2:32

رَبَّنَا لَا تُؤٰاخِذْنَٓا اِنْ نَس۪ينَٓا اَوْ اَخْطَأْنَا

Ey Rabbimiz! Unutur veya hataya düşer de bir kusur işlersek, bizi onunla hesaba çekme. ayet – Bakara Sûresi, 2:286

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلٰى حَب۪يبِكَ الَّذ۪ي فَتَحَ اَبْوَابَ الْجَنَّةِ بِحَب۪يبِيَّتِهِ وَبِصَلَاتِهِ وَاَيَّدَتْهُ اُمَّتُهُ عَلٰى فَتْحِهَا بِصَلَوَاتِهِمْ عَلَيْهِ، عَلَيْهِ الصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ ❋ اَللّٰهُمَّ ادْخِلْنَا الْجَنَّةَ مَعَ الْاَبْرَارِ بِشَفَاعَةِ حَب۪يبِكَ الْمُخْتَارِ اٰم۪ينَ

Allahım! Habibiyeti ve salâtıyla Cennetin kapılarını açan ve ona getirdikleri salâvatlarla ümmeti de onu teyid eden, Habibin Aleyhissalâtü Vesselâma rahmet et. Allahım! Bizi, ebrâr ile beraber, seçkin Habibinin şefaatiyle Cennete idhal et. Âmin.

KAYNAK 

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi Sekizinci Söz – Cennet’e Dairdir – Cennet‑i Bâkiyeye Dair Bazı Suâllere Kısa Cevaplardır. – 5. Suâl, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://beta.erisale.com/tr/sozler/yirmisekizinci-soz-5-sual-bazi-ehl-i-cennete-dunya-kadar-bir-yer-veriliyor-ne-demektir#4070

https://sorularlarisale.com/risale-i-nur-kulliyati/sozler/yirmi-sekizinci-soz/675

---

CUMARTESİ DERSLERİ

Güzelliğin Örtüleri ve Cennetin Doğası

Bu metin, Bediüzzaman Said Nursi’nin eserinden alınmış olup Cennet hayatındaki estetik güzellikleri ve kutsal metinlerdeki tasvirlerin derin anlamlarını ele almaktadır.

Kaynakta, hurilerin şeffaflığına dair hadislerde geçen ifadelerin, insanın tüm duygu ve duyularına hitap eden kapsamlı bir zevk anlayışını temsil ettiği vurgulanır.

Dünya hayatındaki maddi kısıtlamaların aksine, ahiretteki güzelliğin en dış tabakadan en içteki öze kadar kesintisiz bir seyir sunduğu ifade edilir.

Yazar, bu benzetmelerle Cennet ehlinin her türlü manevi latife ve hissinin ayrı ayrı tatmin edileceğini açıklar.

Ayrıca, ebedi alemde lüzumsuz maddelerin bulunmadığına dikkat çekilerek oradaki hayatın kusursuz ve saf niteliği üzerinde durulur.

Sonuç olarak eser, ilahi vaatlerin görünen yüzünün ötesindeki ruhsal ve bedensel bütünlüğü temsil eden hikmetleri açıklar.

NotebookLM

---

PowerPoint

---

---

SHORTS

KISA VİDEO

UZUN VİDEO

Yirmi sekizinci Söz 

Cennet’e Dairdir 

…

Cennet‑i Bâkiyeye Dair Bazı Suâllere Kısa Cevaplardır.

…

4. Suâl: Hûriler yetmiş hulleyi giydikleri hâlde bacaklarının kemiklerindeki ilikleri görünüyor. Bu ne demektir?

Suâl: 

Ehâdîste denilmiş: “Hûriler yetmiş hulleyi giydikleri hâlde bacaklarının kemiklerindeki ilikleri görünüyor.” Bu ne demektir, ne mânâsı var, nasıl güzelliktir?

Elcevap: 

Mânâsı pek güzeldir ve güzelliği pek şirindir. Şöyle ki: Şu çirkin, ölü, câmid ve çoğu kışır olan dünyada; hüsün ve cemâl, yalnız göze güzel görünüp, ülfete mâni olmazsa yeter. Hâlbuki, güzel, hayattar, revnâkdâr, bütün kışırsız lübb ve kabuksuz iç olan Cennet’te; göz gibi bütün insanın duyguları, latîfeleri, cins‑i latîf olan hûrilerden ve hûriler gibi ve daha güzel, dünyadan gelme, Cennet’teki nisâ‑i dünyeviyeden ayrı ayrı hisse‑i zevklerini, çeşit çeşit lezzetlerini almak isterler. Demek, en yukarı hullenin güzelliğinden tut, tâ kemik içindeki iliklere kadar birer hissin, birer latîfenin medâr‑ı zevki olduğunu hadîs işâret ediyor.

Evet, “Hûrilerin yetmiş hulleyi giymeleri ve bacaklarındaki kemiklerin ilikleri görünmesi” tâbiriyle Hadîs‑i Şerîf işâret ediyor ki: İnsanın ne kadar hüsün‑perver ve zevk‑perest ve ziynete meftûn ve cemâle müştâk duyguları ve hâsseleri ve kuvâları ve latîfeleri varsa, umumunu memnun edip doyuracak ve her birisini ayrı ayrı okşayıp mesûd edecek, maddî ve manevî her nev’i ziynet ve hüsn‑ü cemâle hûriler câmi’dirler. Demek hûriler, Cennet’in aksâm‑ı zînetinden yetmiş tarzını, bir tek cinsten olmadığından birbirini setretmeyecek sûrette giydikleri gibi; kendi vücûdlarından ve nefis ve cisimlerinden, belki yetmiş mertebeden ziyâde ayrı ayrı hüsün ve cemâlin aksâmını gösteriyorlar;

وَف۪يهَا مَا تَشْتَه۪يهِ الْاَنْفُسُ وَتَلَذُّ الْاَعْيُنُ

Orada canların çekeceği, gözlerin zevk alacağı herşey vardır. ayet – Zuhruf Sûresi, 43:71

işâretinin hakikatini gösteriyorlar.

Hem, Cennet’te lüzumsuz, kışırlı ve fuzûlî maddeler olmadığından ehl‑i Cennet’in ekl ve şürbünden sonra kazûratı olmadığını Hadîs‑i Şerîf beyân ediyor. Mâdem şu süflî dünyada, en âdi zîhayat olan ağaçlar, çok teğaddî ettikleri hâlde kazûratsız oluyorlar; en yüksek tabaka‑i hayat olan Cennet ehli, neden kazûratsız olmasın?

KAYNAK 

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi Sekizinci Söz – Cennet’e Dairdir – Cennet‑i Bâkiyeye Dair Bazı Suâllere Kısa Cevaplardır. – 4. Suâl, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://beta.erisale.com/tr/sozler/yirmisekizinci-soz-4-sual-huriler-yetmis-hulleyi-giydikleri-halde-bacaklarinin-kemiklerindeki-ilikleri-gorunuyor-bu-ne-demektir#4068

https://erisale.com/#content.tr.1.673

https://sorularlarisale.com/risale-i-nur-kulliyati/sozler/yirmi-sekizinci-soz/674

---

CUMARTESİ DERSLERİ

Sahabelerin Üstünlüğü ve Manevi Rütbesi

Bu metin, Sahâbelerin manevî makamını ve onların neden diğer tüm velîlerden üstün olduğunu izah eden bir risaledir.

Yazara göre sahâbeler, İslam’ın en zor dönemlerinde sergiledikleri sarsılmaz iman ve yüksek takvâ sayesinde ulaşılamaz bir dereceye sahip olmuşlardır.

Eser, sahâbelerin dünyayı terk etmek yerine, onu İlahî isimlerin bir aynası ve ahiretin tarlası olarak görerek kutsal bir amaçla kullandıklarını vurgular.

Ayrıca, insanın sadece kalpten ibaret olmadığını, tüm duygularını kulluk yolunda çalıştıran sahâbe mesleğinin en kuşatıcı yol olduğu savunulur.

Son olarak metin, kendi kuralsızlıklarını meşrulaştırmak için dini önderlerle kendilerini bir tutanların iddialarını kesin delillerle çürütmektedir.

NotebookLM

---

PowerPoint –

---

SHORTS

KISA VİDEO

UZUN VİDEO

Yirmiyedinci Söz

İçtihat Risalesi

Yirmiyedinci Söz’ün Zeyli

Sahâbeler Hakkındadır

…

Suâller

Suâl

Deniliyor ki: “Sahâbeler, Resûl‑i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ı gördüler, sonra îmân ettiler. Biz ise, görmeden îmân ettik. Öyle ise, îmânımız daha kavîdir. Hem, kuvvet‑i îmânımıza delâlet eden rivâyet var?”

Elcevap: Sahâbeler, o zamanda efkâr‑ı âmme-i âlem, hakâik-ı İslâmiyeye muârız ve muhâlif iken – sahâbeler – yalnız sûret‑i insaniyede Resûl‑i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ı görüp, bazen mûcizesiz olarak, öyle bir îmân getirmişler ki; bütün efkâr‑ı âmme-i âlem, onların îmânlarını sarsmıyordu. Şübhe değil, bazısına vesvese de vermezdi.

Sizler iseniz, kendi îmânınızı, sahâbelerin îmânlarıyla muvâzene ediyorsunuz. Bütün efkâr‑ı âmme-i İslâmiye, îmânınıza kuvvet ve senet olduğu hâlde; Resûl‑i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın şecere‑i tûbâ-i Nübüvvet’inin çekirdeği olan beşeriyeti ve sûret‑i cismâniyesini değil, belki umum envâr‑ı İslâmiye ve hakâik-ı Kur’âniye ile nurânî, muhteşem şahs‑ı manevîsini, bin mûcizât ile muhât olarak akıl gözüyle gördüğünüz hâlde, bir Avrupa feylesofunun sözüyle vesveseye ve şübheye düşen îmânınız nerede! Bütün âlem‑i küfrün ve Nasâra ve Yehûd’un ve feylesofların hücumlarına karşı sarsılmayan sahâbelerin îmânları nerede!‥ Hem, sahâbelerin kuvvet‑i îmânlarını gösteren ve îmânlarının tereşşuhâtı olan şiddet‑i takvâları ve kemâl‑i salâhatleri nerede! Ey müddeî! Senin şiddet-i zaafından, ferâizi tamamıyla senden göstermeyen sönük îmânın nerede!‥

Amma hadîste vârid olan ki; “Âhirzamanda beni görmeyen ve îmân getiren, daha ziyâde makbûldür.” meâlindeki rivâyet, hususî fazilete dairdir. Hâs bazı eşhâs hakkındadır. Bahsimiz ise, fazilet‑i külliye ve ekseriyet itibariyledir.

İkinci Suâl

Diyorlar ki: Ehl‑i velâyet ve ashâb‑ı kemâlât, dünyayı terketmişler. Hattâ hadîste var ki: “Dünya muhabbeti bütün hatâların başıdır.” Hâlbuki, sahâbeler dünyaya pek çok girmişler. Terk‑i dünya değil, belki bir kısım sahâbe, o zamanın ehl‑i medeniyetinden daha ileri gitmişler. Nasıl oluyor ki, böyle sahâbelerin en ednâsına, “En büyük bir velî kadar kıymeti var” diyorsunuz?

Elcevap: Otuzikinci Söz’ün İkinci ve Üçüncü Mevkıflarında, gayet kat’î ispat edilmiştir ki: Dünyanın âhirete bakan yüzüyle, Esmâ‑i İlâhiye’ye mukâbil olan yüzünü sevmek, sebeb‑i noksaniyet değil, belki medâr‑ı kemâldir ve o iki yüzde, ne kadar ileri gitse daha ziyâde ibâdet ve mârifetullâhta ileri gider. Sahâbelerin dünyası ise, işte o iki yüzdedir. Dünyayı âhiret mezraası görüp, ekip biçmişler. Mevcûdâtı, Esmâ‑i İlâhiye’nin âyinesi görüp, müştâkâne temâşâ edip bakmışlar. Fenâ‑i dünya ise, fânî yüzüdür ki, insanın hevesâtına bakar.

Üçüncü Suâl

Tarîkatlar, hakikatlerin yollarıdır. Tarîkatların içerisinde en meşhûr ve en yüksek ve cadde‑i kübrâ iddia olunan Tarîk‑ı Nakşibendî hakkında, o tarîkatın kahramanlarından ve imâmlarından bazıları esâsını böyle târif etmişler, demişler ki:

دَرْ طَرِيقِ نَقْشبَنْدِى لَازِمْ اٰمَدْ چَارِ تَرْك: تَرْكِ دُنْيَا، تَرْكِ عُقْبَى، تَرْكِ هَسْتِى، تَرْكِ تَرْكْ

Yani, Tarîk‑ı Nakşî’de dört şeyi bırakmak lâzım: Hem dünyayı, hem nefis hesabına âhireti dahi maksûd‑u hakîki yapmamak; hem vücûdunu unutmak; hem ucbe, fahre girmemek için bu terkleri düşünmemektir. Demek hakîki mârifetullâh ve kemâlât‑ı insaniye terk‑i mâsivâ ile olur?

Elcevap: Eğer, insan yalnız bir kalpten ibaret olsaydı bütün mâsivâyı terk, hattâ esmâ ve sıfâtı dahi bırakmak, yalnız Cenâb‑ı Hakk’ın zâtına rabt-ı kalp etmek lâzım gelirdi. Fakat insanın akıl, rûh, sır, nefis gibi pek çok vazifedâr letâifi ve hâssaları vardır.

İnsan‑ı kâmil odur ki; bütün o letâifi, kendilerine mahsûs ayrı ayrı tarîk‑ı ubûdiyette, hakikat cânibine sevketmek ile, sahâbe gibi geniş bir dâirede, zengin bir sûrette, kalp bir kumandan gibi, letâif askerleriyle kahramanâne maksada yürüsün. Yoksa kalp, yalnız kendini kurtarmak için askerini bırakıp tek başıyla gitmek, medâr‑ı iftihar değil, belki netice‑i ıztırardır.

Dördüncü Suâl

Sahâbelere karşı iddia‑yı rüchân nereden çıkıyor? Kim çıkarıyor? Şu zamanda, bu meseleyi medâr‑ı bahsetmek nedendir? Hem Müçtehidîn‑i İzâm’a karşı müsâvât dâvâ etmek neden ileri geliyor?

Elcevap: Şu meseleyi söyleyen iki kısımdır.

Bir kısmı, sâfî ehl‑i diyânet ve ehl‑i ilimdir ki; bazı ehâdîsi görmüşler, şu zamanda ehl‑i takvâ ve salâhati teşvik ve terğîb için öyle mebhaslar açıyorlar. Bu kısma karşı sözümüz yok. Zâten onlar azdırlar, çabuk da intibâha gelirler.

Diğer kısım ise, gayet müdhiş mağrûr insanlardır ki; mezhepsizliklerini, Müçtehidîn‑i İzâm’a müsâvât dâvâsı altında neşretmek istiyorlar ve dinsizliklerini, sahâbeye karşı müsâvât dâvâsı altında icra etmek istiyorlar.

Çünkü,

Evvelen; o ehl‑i dalâlet sefâhete girmiş, sefâhette tiryâki olmuş, sefâhete mâni olan tekâlif‑i Şer’iye’yi yapamıyor. Kendine bir bahâne bulmak için der ki: “Şu mesâil, içtihâdiyedirler. O mesâilde mezhepler birbirine muhâlif gidiyor. Hem onlar da bizim gibi insanlardır, hatâ edebilirler. Öyle ise; biz de onlar gibi içtihat ederiz, istediğimiz gibi ibâdetimizi yaparız. Onlara tâbi olmağa ne mecburiyetimiz var?” İşte bu bedbahtlar, bu desîse‑i şeytaniye ile, başlarını mezâhibin zincirinden çıkarıyorlar. Bunların şu dâvâları ne kadar çürük, ne kadar esâssız olduğu Yirmiyedinci Söz’de kat’î bir sûrette gösterildiğinden ona havâle ederiz.

Sâniyen; o kısım ehl‑i dalâlet baktılar ki, müçtehidînlerde iş bitmiyor. Onların omuzlarındaki, yalnız nazariyât‑ı diniyedir. Hâlbuki bu kısım ehl‑i dalâlet, zarûriyât‑ı diniyeyi terk ve tağyîr etmek istiyorlar. “Onlardan daha iyiyiz.” deseler meseleleri tamam olmuyor. Çünkü; müçtehidîn, nazariyâta ve kat’î olmayan teferruâta karışabilirler.

Hâlbuki bu mezhepsiz ehl‑i dalâlet, zarûriyât‑ı diniyede dahi fikirlerini karıştırmak ve kâbil-i tebdil olmayan mesâili tebdil etmek ve kat’î erkân‑ı İslâmiye’ye karşı gelmek istediklerinden, elbette zarûriyât‑ı diniyenin hameleleri ve direkleri olan sahâbelere ilişecekler.

Heyhât! Değil bunlar gibi insan sûretindeki hayvanlar, belki hakîki insanlar ve hakîki insanların en kâmilleri olan evliyânın büyükleri, sahâbenin küçüklerine karşı müsâvât dâvâsını kazanamadıkları, gayet kat’î bir sûrette Yirmiyedinci Söz’de ispat edilmiştir.

اَللّٰهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ عَلٰى رَسُولِكَ الَّذ۪ي قَالَ: لَا تَسُبُّوا اَصْحَاب۪ي، لَوْ اَنْفَقَ اَحَدُكُمْ مِثْلَ اُحُدٍ ذَهَبًا مَا بَلَغَ نِصْفَ مُدٍّ مِنْ اَصْحَاب۪ي صَدَقَ رَسُولُ اللّٰهِ

Allahım! “Ashabıma sövmeyin; sizden birisi Uhud Dağı kadar altın bağışlasa, Ashabımdan birinin yarım müdd (bir avuçluk) bağışının yerini tutmaz” buyuran Resulüne salât ve selâm et. Allahın Rasulü elbette doğru söyledi.

arabi – Metindeki Hadisin kaynağı: (Buhari, Fedâilü Ashâbi’n-Nebî: 5; Müslim, Fedâilü’s-Sahâbe: 221, 222; Ebû Dâvud, Sünnet: 10; Tirmizi, Menâkıb: 58; İbn-i Mâce, Mukaddime: 11; Müsned, 3:11.)

سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَٓا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ

Seni her türlü noksandan tenzih ederiz. Senin bize öğrettiğinden başka bilgimiz yoktur. Muhakkak ki Sen, ilmi ve hikmeti herşeyi kuşatan Alîm-i Hakîmsin.

ayet – Bakara Sûresi, 2:32

KAYNAK

Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi Yedinci Söz – İçtihat Risalesi – Yirmiyedinci Söz’ün Zeyli Sahâbeler Hakkındadır – Suâller, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://beta.erisale.com/tr/sozler/yirmiyedinci-soz-ictihad-risalesi-zeyl#4005

https://erisale.com/#content.tr.1.665

https://sorularlarisale.com/risale-i-nur-kulliyati/sozler/yirmi-yedinci-soz/yirmi-yedinci-sozun-zeyli/665

---

CUMARTESİ DERSLERİ