İnsan Ruhunun Ebediyeti ve Neden Yok Edilmeyeceği

Sunulan metin ve video, insan ruhunun ölümsüzlüğünü ve ölümden sonraki varlığını rasyonel ve felsefi temellerle açıklamaktadır.

Yazar, ruhun basit ve birleşik olmayan yapısı sayesinde parçalanıp yok olmasının imkansız olduğunu, dolayısıyla fiziksel bedenin aksine ebediyete mahsus bir fıtrata sahip olduğunu savunur.

Mantıksal bir tümdengelim yöntemi kullanılarak, tek bir ruhun bekasının tüm insanlık için geçerli bir kanun olduğu ve manevi alemlerle aramızdaki bağın kopmadığı vurgulanır.

Ayrıca, Yaradan’ın sonsuz merhametinin, varlık nimetine en çok ihtiyaç duyan insan ruhunu hiçliğe terk etmeyeceği ifade edilir.

Bu eser, Risale-i Nur külliyatının bir parçası olarak, ölümün bir son değil, ruhun asli vatanına dönmek üzere geçtiği bir kapı olduğunu ortaya koymaktadır.

Gemini Notebook

---

YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ

İnsanın Ruhunun Ölümsüzlüğü

Melekler ve Ölülerin Dirilişi

⸻

İKİNCİ MAKSAT

BİRİNCİ TEMEL NOKTA

İKİNCİ KAYNAK

Bunu anlamanın başka bir yolu daha vardır.

Bu, objektiftir.

Gözleme dayanır.

Tecrübeye dayanır.

Ve insanlık tarihi boyunca tekrar tekrar yaşanan olaylara dayanır.

Şunu düşünün.

Eğer tek bir ruh bile ölümden sonra varlığını sürdürüyorsa…

o hâlde ruhların varlığı bütünüyle reddedilemez.

Neden?

Çünkü bir özellik, bir şeyin kendi mahiyetinden kaynaklanıyorsa…

o özellik yalnızca tek bir kişiye mahsus değildir.

Bütün kategoriye aittir.

Eğer ölümsüzlük tek bir insan ruhunda mevcutsa…

o hâlde ölümsüzlük ihtimali insan ruhlarının kendisine de aittir.

Ve dahası var.

Bu delil yalnızca tek bir gözleme dayanmıyor.

Tek bir hikâyeye dayanmıyor.

Ya da tek bir sıra dışı olaya…

Sayısız işaret vardır.

Sayısız tecrübe vardır.

Ruhun varlığını sürdürdüğüne işaret eden sayısız belirti vardır.

O kadar çoktur ki…

bunların tamamını inkâr etmek artık kolayca savunulabilecek bir tutum değildir.

Yeni Dünya’yı düşünün.

Amerika’yı.

Belki onu kendi gözlerimizle hiç görmedik.

Ama var olduğundan şüphe etmiyoruz.

Orada insanların yaşadığından da şüphe etmiyoruz.

Neden?

Çünkü deliller çok güçlüdür.

Buna benzer şekilde…

ölmüş insanların ruhlarının…

varlıklarını sürdürdüklerine inanmak için de sebepler vardır.

Onlar varlığın başka bir boyutuna aittir.

Gözlerimizin göremediği bir dünyaya.

Manevî bir âleme.

Ve belki…

o dünya ile bizim dünyamız arasında hâlâ bir ilişki vardır.

Maddî olmayan hediyelerimiz onlara ulaşabilir.

Ve onların nuranî tesirleri de bize ulaşabilir.

Bir başka işaret daha vardır.

Dışarıdan gelmeyen bir işaret.

İçeriden gelir.

İnsan vicdanının derinliklerinde…

sezgisel bir kesinlik vardır.

İnsandaki esas bir hakikat ölümden sonra da devam eder.

İşte o esas hakikat…

ruhtur.

Beden değişir.

Beden yaşlanır.

Beden sonunda toprağa döner.

Fakat ruh farklıdır.

O, basitçe parçalara ayrılabilecek bir şey değildir.

Çözülemez.

Dağılamaz.

Neden?

Çünkü ruh basittir.

Bileşik bir yapı değildir.

Birliğe sahiptir.

Parçalanarak yok olmak ise parçalardan meydana gelen şeylere mahsustur.

Ayrılabilen şeylere.

Parçalara bölünebilen şeylere.

Fakat ruh böyle değildir.

Hayatın kendisi bize bu sırrın bir işaretini gösterir.

Bedenin sayısız değişimleri içinde…

bir birlik devam eder.

Bir süreklilik.

Bir kalıcılık hissi.

Beden değişir.

Fakat insan aynı insan olarak kalır.

Yıllar geçer.

Fakat bir şey değişmeden kalır.

İşte o şey ruha aittir.

Birlik ruha aittir.

Ve kalıcılık bu birlikten doğar.

Öyleyse ruh nasıl ölümlü olabilir?

Görünüşe göre yalnızca iki ihtimal vardır.

Ya ruh yok edilebilir.

Ya da varlığı tamamen sona erebilir.

Fakat böyle bir birlik ve basitliğe sahip olan bir şey için parçalanma ve çözülmenin uygun bir yeri yoktur.

Ruh, maddî bir madde gibi parçalara ayrılamaz.

Yok oluş ise başka bir problem ortaya çıkarır.

Çünkü Yaratıcı, Mutlak Kerem Sahibi olarak tarif edilir.

O’nun rahmeti sınırsızdır.

Cömertliği sonsuzdur.

Böylesine sınırsız bir cömertlik…

insan ruhuna varlık nimetini verir de…

sonra bu nimeti tamamen geri alır mı?

İnsan ruhu var olmayı arzular.

Kalıcılığı ister.

Ebediyete yönelir.

Ve bu arzuyu taşıyabilecek bir mahiyete sahiptir.

Öyleyse soru hâlâ ortadadır.

Varlık veren Zât…

neden onu mutlak bir yoklukla geri alsın?

Belki de daha derin hakikat şudur:

İnsan ruhu, varlık içinde yalnızca geçici bir misafir değildir.

Kendi içinde…

kalıcılığa yönelik bir özlem taşır.

Bu özlem, bedenin sınırlarının ötesine işaret eder.

Ve bu dünyanın sınırlarının da ötesine…

Bedenin bir başlangıcı vardır.

Bedenin bir sonu vardır.

Fakat ruh…

başka bir varlık düzenine ait olabilir.

Ölümün son söz olmadığı…

ve varlığın…

öylece kaybolup gitmediği…

bir varlık düzenine.

Varlık devam eder.

ChatGPT

---

Orijinal Video ve Metin

Yirmidokuzuncu Söz

  Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.

…

İkinci Maksad

…

Birinci Esas

…

İKİNCİ MENBA’:

Âfâkîdir. Yani, mükerrer müşahedat ve müteaddid vakıat ve kerrat ile münasebattan neş’et eden bir nevi hükm-ü tecrübîdir. Evet tek bir ruhun ba’de’l-memat bekası anlaşılsa, şu ruh nev’inin külliyetle bekasını istilzam eder. Zira fenn-i mantıkça kat’îdir ki: Zâtî bir hâssa, bir tek ferdde görünse; bütün efradda dahi o hâssanın vücuduna hükmedilir. Çünki zâtîdir. Zâtî olsa, her ferdde bulunur. Halbuki değil bir ferd, belki o kadar hadsiz, o kadar hesaba, hasra gelmez müşahedata istinad eden âsâr ve beka-i ervaha delalet eden emarat, o derece kat’îdir ki; bize nasıl Yeni Dünya, yani Amerika var ve orada insanlar bulunur; o insanların vücudlarına hiç vehim hatıra gelmez. Öyle de şübhe kabul etmez ki, şimdi âlem-i melekût ve ervahta; ölmüş, vefat etmiş insanların ervahı pekçok kesretle vardır ve bizimle münasebettardırlar. Manevî hedayamız onlara gidiyor, onların nurani feyizleri de bizlere geliyor.
Hem hads-i kat’î ile vicdanen hissedilebilir ki; insan öldükten sonra esaslı bir ciheti bâkidir. O esas ise ruhtur. Ruh ise, tahrib ve inhilale maruz değil. Çünki basittir, vahdeti var. Tahrib ve inhilal ve bozulmak ise; kesret ve terkib edilmiş şeylerin şe’nidir. Sâbıkan beyan ettiğimiz gibi; hayat, kesrette bir tarz-ı vahdeti temin eder, bir nevi bekaya sebebiyet verir. Demek vahdet ve beka, ruhta esastır ki, ondan kesrete sirayet eder. Ruhun fenası, ya tahrib ve inhilal iledir. O tahrib ve inhilal ise, vahdet yol vermez ki girsin, besatet bırakmaz ki bozsun. Veyahut i’dam iledir. İ’dam ise Cevvad-ı Mutlak’ın hadsiz merhameti müsaade etmez ve nihayetsiz cûdu bırakmaz ki, verdiği nimet-i vücudu o nimet-i vücuda pek müştak ve lâyık olan ruh-u insanîden geri alsın.

KAYNAKLAR

Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 517, email: syesilova72@gmail.com

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – Birinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://beta.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4212

https://erisale.com/#content.tr.1.697

https://sorularlarisale.com/risale-i-nur-kulliyati/sozler/yirmi-dokuzuncu-soz/698

---

CUMARTESİ DERSLERİ

Ruhun Hâkimiyeti ve Ebediyeti

Bu metin ve video, Bediüzzaman Said Nursi’nin Risale-i Nur külliyatından bir bölüm olup ruhun ölümsüzlüğü ve insanın manevi yapısı üzerine odaklanmaktadır.

Yazar, bedenin zamanla değişen ve sonunda yok olan geçici bir elbise veya yuva hükmünde olduğunu savunur.

Buna karşın insan ruhu, bedene bağımlı kalmaksızın varlığını sürdüren, kendi başına kaim ve müstakil bir cevher olarak tasvir edilir.

Ölüm hadisesi ruhun yok oluşu değil, aksine ağır dünya bedeninden sıyrılıp kendisine uygun nurani bir kılıfa bürünerek yoluna devam etmesidir.

Dolayısıyla kaynak, bireyin kendi iç dünyasına bakarak ebediyet arzusunu ve ruhun bekasını akli delillerle fark edebileceğini anlatmaktadır.

Bu kısa inceleme, fiziksel maddelerin dağılmasının ruhun asli mahiyetine ve sürekliliğine asla zarar veremeyeceği gerçeğini vurgular.

Gemini Notebook

---

YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ

İnsan Ruhunun Ölümsüzlüğü

Melekler ve Ölülerin Dirilişi

İKİNCİ MAKSAT

BİRİNCİ ESASLI NOKTA

BİRİNCİ KAYNAK

Bunu anlamanın bir yolu vardır.

Ve bu yol, bize çok yakın olan bir şeyle başlar.

Kendimizle.

Kendi hayatına dikkatle bak.

Ve dikkate değer bir şey fark edebilirsin.

Bedenin değişir.

Yıldan yıla.

Hücre hücre.

Görünüşten görünüşe.

Bugün sahip olduğun beden,
yıllar önce sahip olduğun bedenle aynı değildir.

Ve yine de…

içinde bir şey aynı kalır.

Sana,

“Ben hâlâ benim.”

diyen bir şey.

Bedenin değişir.

Ama benlik duygun değişmez.

Hatıraların kalır.

Şuurun kalır.

İç kimliğin kalır.

Bu, daha derin bir şeye işaret eder.

Değişen bedenin ötesinde olan bir şeye.

Kalıcı olan bir şeye.

İnsan ruhuna.

Ruh, uzun yıllar boyunca bedende bulunur.

Ve bu yıllar boyunca
beden sürekli bir değişim geçirir.

Büyür.

Yaşlanır.

Yenilenir.

Dönüşür.

Fakat ruh aynı kalır.

Beden değişir.

Ama ruh, kendi kimliğini kaybetmez.

Beden geçicidir.

Fakat ruh, varlığını sürdürmek için
bedene bağlı değildir.

Bedeni bir mesken gibi düşün.

Bir ev.

Bir yuva.

Ruh onun içinde yaşar.

Fakat ruh, evin kendisi değildir.

Ve ev değiştiğinde,

içinde yaşayan varlık
varlığını sürdürür.

İşte temel ayrım budur.

Beden, ruha varlık kazandırmaz.

Aksine, ruh bedene yön verir.

Beden onun aracıdır.

Onun meskenidir.

Onun görünür refakatçisidir.

Bu nedenle bedenin geçici oluşu,
ruhun kalıcılığını ortadan kaldırmaz.

Öyleyse ölüm,
ruhun yok oluşu olmak zorunda değildir.

O bir ayrılıktır.

Ruh bedenden ayrılır.

Fakat var olmaktan çıkmaz.

Burada daha ince bir nokta daha vardır.

Beden, aslında ruhun gerçek anlamda elbisesi değildir.

Ruh, daha latif bir şeye sahiptir.

İnce ve maddeden uzak bir surete.

Bedene benzeyen bir yapıya.

Ruhla birlikte,
belirli bir ölçüde varlığını sürdüren
bir başka şekle.

Bu yüzden ölüm geldiğinde…

ruh, öylece biçimsiz ve sahipsiz kalmaz.

Dünya üzerindeki yuvasını terk ederken,
kendi latif suretiyle yoluna devam eder.

Ev geride kalır.

Ruh ise devam eder.

Ve bu bizi derin bir soruya götürür.

Eğer beden bütünüyle değişebiliyor,
fakat ruh yine kendisi olarak kalıyorsa…

beden ortadan kalktığında
ruh neden ortadan kalksın?

Belki de ölüm,
yolculuğun sonu değildir.

Belki sadece yolcunun
bir evden ayrılıp
yoluna devam ettiği andır.

Beden değişir.

Ruh kalır.

Ev geçicidir.

Fakat içindeki sakin kalıcıdır.

Ve işte bu ayrımın içinde…

insan ruhunun ölümsüzlüğünü
anlamanın

ilk kaynağı

yer alır.

ChatGPT

---

Orijinal Video ve Metin

Yirmidokuzuncu Söz

  Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.

…

İkinci Maksad

…

Birinci Esas

…

BİRİNCİ MENBA’:

Enfüsîdir. Yani, herkes hayatına ve nefsine dikkat etse, bir ruh-u bâkiyi anlar. Evet herbir ruh, kaç sene yaşamış ise o kadar beden değiştirdiği halde, bilbedahe aynen bâki kalmıştır. Öyle ise; madem cesed gelip geçicidir. Mevt ile bütün bütün çıplak olmak dahi ruhun bekasına tesir etmez ve mahiyetini de bozmaz. Yalnız müddet-i hayatta tedricî cesed libasını değiştiriyor. Mevtte ise birden soyunur. Gayet kat’î bir hads ile belki müşahede ile sabittir ki, cesed ruh ile kaimdir. Öyle ise ruh, onun ile kaim değildir. Belki ruh, binefsihi kaim ve hâkim olduğundan; cesed istediği gibi dağılıp toplansın, ruhun istiklaliyetine halel vermez. Belki cesed, ruhun hanesi ve yuvasıdır, libası değil. Belki ruhun libası bir derece sabit ve letafetçe ruha münasib bir gılaf-ı latîfi ve bir beden-i misalîsi vardır. Öyle ise, mevt hengâmında bütün bütün çıplak olmaz, yuvasından çıkar, beden-i misalîsini giyer.

KAYNAKLAR

Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 516, email: syesilova72@gmail.com

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – Birinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://beta.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4208

https://erisale.com/#content.tr.1.697

https://sorularlarisale.com/risale-i-nur-kulliyati/sozler/yirmi-dokuzuncu-soz/697

---

CUMARTESİ DERSLERİ

İnsan Ruhunun Sonsuz Doğası

Bediüzzaman Said Nursi’nin Risale-i Nur külliyatından alınan bu metin, insan ruhunun ölümsüzlüğünü ve varlığın beka bulması gerektiğini rasyonel bir çerçevede ele almaktadır.

Yazar, kainattaki sonsuz güzellik, sanatsal mükemmellik ve merhametin, bu vasıfları takdir edecek olan insanın ebedi olmasını zorunlu kıldığını savunur.

Doğadaki en basit çiçeklerin ve ağaç tohumlarının bile hafıza ve genetik kodlar aracılığıyla bir tür devamlılığa mazhar olduğu örneği verilerek, şuurlu bir varlık olan insanın yokluğa mahkum edilemeyeceği vurgulanır.

İlahi hikmetin en küçük çekirdeklerde koca bir ağacın programını saklaması, insan ruhunun ve kimliğinin ölümden sonra da muhafaza edileceğinin bir kanıtı olarak sunulur.

Sonuç olarak eser, evrendeki düzenin ve yaratıcının vasıflarının, ruhun bekasını ve ahiretin varlığını kesin bir şekilde gerektirdiğini açıklar.

Gemini Notebook

---

YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ

İnsan Ruhunun Ölümsüzlüğü, Melekler ve Ölülerin Dirilişi

İKİNCİ MAKSAT

BİRİNCİ ESAS

GİRİŞ

Hiç solmayan bir güzellik düşünün.

Sonsuz bir güzellik.

Şimdiye kadar gördüğümüz hiçbir şeye benzemeyen bir güzellik.

Böylesine bir güzellik, daha fazlasını gerektirir.

Hiç yok olmayacak hayranlar ister.

Onu görmeye ve tanıklık etmeye devam edecek kalpler ister.

Sonsuza dek.

Kusursuz bir sanat eseri de aynı ihtiyaca sahiptir.

Tanıklara ihtiyaç duyar.

Düşünen gözlemcilere.

Onun kusursuzluğunu fark edebilecek habercilere.

Ve sınırsız rahmetin de başka bir gereği vardır.

O, nimetlerini kabul edecek kimseleri ister.

İhtiyaç duyanları.

Şükür hissedebilenleri.

“Teşekkür ederim.” diyebilenleri.

Ve bütün bu varlıklar arasında…

Diğerlerinden farklı bir varlık vardır.

İnsan ruhu.

Güzelliği tanıyabilir.

Kusursuzluğu anlayabilir.

Rahmeti kabul edebilir.

Ve şükürle karşılık verebilir.

Eğer güzellik sonsuzsa…

Eğer kusursuzluk sonsuzsa…

Eğer rahmetin sonu yoksa…

O hâlde bunlar üzerinde düşünen ruh, öylece yok olup gidemez.

Devam etmelidir.

Onlara eşlik etmelidir.

Sonsuzluğun bitmeyen yolunda.

İnsan ruhu, bu nedenle…

Ölümsüzdür.

Fakat başka bir işaret daha vardır.

Çevremizdeki en küçük şeylere bile yazılmış bir işaret.

Varlığın en basit biçimleri bile öylece yok olup gitmez.

Bir çiçeği düşünün.

Açar.

Kısa bir süre için gözlerimizin önünde yaşar.

Sonra solar.

Görünen şekli ortadan kalkar.

Ama gerçekten her şey kaybolur mu?

Hayır.

Onun görüntüsü kalır.

Hatıralarda yaşamaya devam eder.

Sayısız fotoğrafta yeniden ortaya çıkar.

İnsan zihninde bir iz bırakır.

Ve sonra…

Onun tohumları vardır.

Yüzlerce.

Bazen binlerce.

Her küçük tohumun içinde bir düzen bulunur.

Bir program.

Bir oluşum kanunu.

Başka bir çiçek için gizli bir talimat.

Çiçek sanki yok olur.

Fakat onun tasarımı devam eder.

Biçimi geleceğe taşınır.

Özündeki düzen korunur.

Ve bütün bunlar, neredeyse görülemeyecek kadar küçük bir şeyin içinde gerçekleşir.

Ufacık bir tohum.

Sessiz bir taşıyıcı.

Fakat onun içinde…

Gelecek çoktan yazılmıştır.

Değişim içinde biçim korunur.

Kanun nesiller boyunca devam eder.

Ve bütün süreç, hayranlık uyandıran bir düzen içinde ilerler.

Şimdi insan ruhunu düşünün.

O, çok daha kapsamlıdır.

Çok daha yücedir.

Şuur sahibidir.

Hayattardır.

Nurânîdir.

İnsanı içeriden yönlendirir.

O, yalnızca maddî bir şekilden ibaret değildir.

Çok daha derin bir hakikattir.

Eğer bir çiçek bile kalıcılığa dair izler bırakıyorsa…

Eğer küçücük bir tohum bile koca bir ağacın biçimini ve düzenini muhafaza ediyorsa…

O hâlde insan ruhu hakkında ne düşünmeliyiz?

Düşünebilen bir ruh.

Sevebilen bir ruh.

Bilgi sahibi olabilen bir ruh.

Hatta bizzat kâinatı tanıyıp anlayabilen bir ruh.

Böyle bir ruh gerçekten yok olup gidebilir mi?

Bu düşünce bizi başka bir yöne götürür.

Kalıcılığa.

Ebediyete.

Ölümsüzlüğe.

Tohumu tekrar düşünün.

Ufacık bir noktanın içinde…

Koca bir ağacın programı korunabilir.

Yapısı.

Potansiyeli.

Gelecekteki biçimi.

Bütün bunlar, inanılmaz derecede küçük bir şeyin içinde saklıdır.

Öyleyse kendinize sorun…

Büyük bir ağacın kanununu küçücük bir tohumun içinde muhafaza eden Zât…

O ağacın ruhu andıran düzenini de koruyabiliyorsa…

İnsanların ruhlarını koruması neden imkânsız olsun?

Ölüm neden mutlak bir yok oluş anlamına gelsin?

Belki ölüm, kaybolmak değildir.

Belki bir geçiştir.

Bir biçim değişikliğidir.

Varlığın bir aşamasından başka bir aşamasına geçiştir.

Kâinatın kendisi, muhafazanın işaretleriyle doludur.

Devamlılığın işaretleriyle.

Anlamlı hiçbir şeyin öylece çöpe atılmadığını gösteren işaretlerle.

Ve bütün bu işaretler arasında…

İnsan ruhu, en büyük işaretlerden biri olarak karşımızda durur.

Şuurlu.

Hayattar.

Farkında.

Anlam arayan.

Ebediyet arayan.

Belki de bu özlem bir tesadüf değildir.

Belki nereye gittiğimizi gösterir.

Gözlerimizin göremediği bir hakikate doğru.

Bir hayata doğru…

Sona ermeyen.

Ebediyete doğru.

ChatGPT

---

Orijinal Metin ve Videolar

KISA VİDEO

UZUN VİDEO

Yirmidokuzuncu Söz

  Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.

…

İkinci Maksad

…

Birinci Esas

…

MUKADDİME

Onuncu Söz’ün Dördüncü Hakikatında isbat edildiği gibi; ebedî, sermedî, misilsiz bir cemal, elbette âyinedar müştakının ebediyetini ve bekasını ister. Hem kusursuz, ebedî bir kemal-i san’at, mütefekkir dellâlının devamını taleb eder. Hem nihayetsiz bir rahmet ve ihsan, muhtaç müteşekkirlerinin devam-ı tena’umlarını iktiza eder. İşte o âyinedar müştak, o dellâl mütefekkir, o muhtaç müteşekkir; en başta ruh-u insanîdir. Öyle ise, ebedü’l-âbâd yolunda; o cemal, o kemal, o rahmete refakat edecek, bâki kalacaktır.

Yine Onuncu Söz’ün Altıncı Hakikatında isbat edildiği gibi; değil ruh-u beşer, hattâ en basit tabakat-ı mevcudat dahi, fena için yaratılmamışlar; bir nevi bekaya mazhardırlar. Hattâ ruhsuz, ehemmiyetsiz bir çiçek dahi, vücud-u zahirîden gitse, bin vecihle bir nevi bekaya mazhardır. Çünki sureti, hadsiz hâfızalarda bâki kalır. Kanun-u teşekkülatı, yüzer tohumcuklarında beka bulup devam eder. Madem bir parçacık ruha benzeyen o çiçeğin kanun-u teşekkülü, timsal-i sureti, bir Hafîz-i Hakîm tarafından ibka ediliyor. Dağdağalı inkılablar içinde kemal-i intizam ile, zerrecikler gibi tohumlarında muhafaza ediliyor, bâki kalır. Elbette gayet cem’iyetli ve gayet yüksek bir mahiyete mâlik ve haricî vücud giydirilmiş ve zîşuur ve zîhayat ve nurani kanun-u emrî olan ruh-u beşer, ne derece kat’iyyetle bekaya mazhar ve ebediyetle merbut ve sermediyetle alâkadar olduğunu anlamazsan, nasıl “Zîşuur bir insanım” diyebilirsin? Evet, koca bir ağacın bir derece ruha benzeyen programını ve kanun-u teşekkülatını, bir nokta gibi en küçük çekirdekte dercedip muhafaza eden bir Zât-ı Hakîm-i Zülcelal, bir Zât-ı Hafîz-i Bîzeval hakkında “Vefat edenlerin ruhlarını nasıl muhafaza eder” denilir mi?

KAYNAKLAR

Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 516, email: syesilova72@gmail.com

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – Birinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://beta.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4202

https://erisale.com/#content.tr.1.696

https://sorularlarisale.com/risale-i-nur-kulliyati/sozler/yirmi-dokuzuncu-soz/696

---

CUMARTESİ DERSLERİ