Etiket: Yirmi Dokuzuncu Söz

Bu metin ve video, Risale-i Nur Külliyatı’nın Yirmi Dokuzuncu Söz eserinden alınan bir kesite dayanmakta olup ruhun ebediyeti (bekası) ve âlem-i emir ile olan münasebetini ele almaktadır.

Metnin ana düşünceleri ve öne çıkan hususlar şunlardır:

• Ruhun Mahiyeti ve Kaynağı: Ruh, İsrâ Sûresi 85. âyetinde (“De ki: Ruh, Rabbimin emrindendir”) ifade edildiği üzere âlem-i emir ve ilahi iradeden gelen, kudret-i ezeliyenin harici bir vücut giydirdiği zîşuur (bilinçli) ve zîhayat (canlı) bir kanundur.
• Doğa Kanunları ile Karşılaştırma: Tabiatta hüküm süren ve görünürde harici bir vücudu bulunmayan kanunlar (örneğin bir incir ağacı öldüğünde çekirdeğinde sabit kalan şekillenme kanunu / kanun-u teşekkülat) da âlem-i emirden gelir. Bu şuursuz kanunlar, fiziksel yapılar dağılsa dahi bozulmadan ve değişmeden bâki kalır.
• Ruhun Ebediyete Mazhar Olması: En zayıf ve şuursuz emrî kanunlar bile varlığını ve devamlılığını koruyabiliyorken; onlardan daha kuvvetli, ulvî, canlı ve bilinçli olan insani ruhun ebediyete mazhar olması çok daha kat’i ve elzemdir.

Gemini Notebook

YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ

İKİNCİ MAKSAT

BİRİNCİ ESAS NOKTA

DÖRDÜNCÜ MENBA

Hayatı yöneten kanunlara dikkatle bakın.

Onlar her yerde karşımıza çıkar.

Sessizdirler.

Sabit ve süreklidirler.

Ve şaşırtıcı derecede kalıcıdırlar.

Canlılar dünyasını şekillendirirler.

Sayısız varlığın gelişimine yön verirler.

Ve yaratılışın temel kalıplarını muhafaza ederler.

Belli bir açıdan bakıldığında, bu kanunlar insan ruhuna benzer.

Onlar, Emir ve İrade-i İlâhiye âleminden gelirler.

Mahiyetleri ruha uygundur.

Ancak bir şeyden yoksundurlar.

Görünür, haricî bir varoluştan.

Bir an için bu kanunlara böyle bir varoluş verildiğini düşünün.

Ne olurdu?

Her bir kanun, âdeta bir türün ruhu hâline gelirdi.

İşte burada dikkat çekici bir hakikatle karşılaşıyoruz.

Bu kanunlar varlıklarını sürdürürler.

Sabit kalırlar.

Birliklerini muhafaza ederler.

Değişim ve dönüşümle yok olmazlar.

Bir incir ağacını düşünün.

Bir gün o ağaç kuruyabilir.

Dalları dökülebilir.

Maddî şekli ortadan kaybolabilir.

Fakat geriye bir şey kalır.

Onun oluşumunu yöneten kanun, küçücük tohumlarının içinde varlığını sürdürür.

Ağacın kendisi artık mevcut olmayabilir.

Fakat onu şekillendiren ilke yaşamaya devam eder.

Yok olup gitmemiştir.

Şimdi bunun ne anlama geldiğini düşünün.

Basit ve önemsiz gibi görünen kanunlar bile böylesine bir sürekliliğe sahip olabilir.

Şuursuz kanunlar dahi yönettikleri şekillerden daha uzun süre varlıklarını sürdürebilirler.

Öyleyse insan ruhu için ne söylenebilir?

Onun daha aşağı bir akıbete mahkûm olması düşünülebilir mi?

Sadece bir süre varlığını devam ettirmesi mi beklenir?

Yoksa mahiyeti, çok daha büyük bir hakikate mi işaret eder?

Kur’an bu konuda derin bir hakikati ortaya koyar.

Şöyle buyurur:

“De ki: Ruh, Rabbimin emrindendir.”

Kur’an, İsrâ Suresi, 17:85.

Öyleyse ruh, yalnızca maddî varlığın bir ürünü değildir.

O, farklı bir varlık mertebesine aittir.

Canlı ve şuurlu bir kanundur.

Emir Âlemi’nden gelir.

Ve Ezelî ve Ebedî Yaratıcı’nın kudretiyle haricî bir varlık kazanmıştır.

Burada mesele daha derin bir boyut kazanır.

İlâhî iradeden kaynaklanan şuursuz kanunlar değişim içinde varlıklarını sürdürebiliyorsa…

İnsan ruhunun ebedîliğe layık olduğuna dair delil çok daha kuvvetli değil midir?

Çünkü ruh, bu kanunlarla aynı kaynağı paylaşır.

O da Emir Âlemi’nden gelir.

Ve aynı İlâhî iradeye bağlıdır.

Fakat ruh, bu kanunlarda bulunmayan bazı özelliklere sahiptir.

Gerçek ve haricî bir varlığı vardır.

Şuurludur.

Ve canlıdır.

Bir an için bunu düşünün.

Bir kanun, bir şekli muhafaza edebilir.

Fakat insan ruhu idrak sahibidir.

Bir kanun, var olduğunu bilmeden varlığını sürdürebilir.

Fakat ruh, hayatı tecrübe eder.

Bilir.

Algılar.

Düşünür.

Ve bu özellikler, insan ruhuna yaratılışın hakikatleri arasında özel bir yer kazandırır.

Şuursuz kanunlar bile varlıklarını sürdürebiliyorsa…

Şuurlu insan ruhunun da ebedîlikle daha güçlü bir bağı olması gerekmez mi?

Mesele yalnızca hayatta kalmak değildir.

Yalnızca varlığını sürdürmek de değildir.

Mesele, bu dünyanın sınırlarını aşan bir akıbete sahip olmaktır.

Belki de asıl mesele tam olarak budur.

İnsan ruhu, yalnızca bir an için var olup sonra kaybolan bir şey değildir.

Onun kaynağı, geçici olanın ötesine işaret eder.

Mahiyeti, sürekliliği gösterir.

Şuuru ise ebediyetin daha derin bir şekilde anlaşılmasına kapı açar.

Çünkü ruhu var eden Yaratıcı ise…

Ve onun devamlılığını dileyen de Yaratıcı ise…

Öyleyse onu yok olmaya kim zorlayabilir?

Artık soru, yalnızca insan ruhunun varlığını sürdürüp sürdüremeyeceği değildir.

Asıl ve daha derin soru şudur:

Böylesine bir mahiyetle yaratılan ruh neden yok olmaya mahkûm olsun?

Belki de ebediyetin işaretleri, daha şimdiden varoluşumuzun özüne işlenmiştir.

Bize düşen, onları nasıl göreceğimizi öğrenmektir.

ChatGPT

Orijinal Video ve Metin

Yirmidokuzuncu Söz

  Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.

…

İkinci Maksad

…

Birinci Esas

…

DÖRDÜNCÜ MENBA’:

Ruha bir derece müşabih ve ikisi de âlem-i emirden ve iradeden geldiklerinden masdar itibariyle ruha bir derece muvafık, fakat yalnız vücud-u hissî olmayan nevilerde hükümran olan kavanine dikkat edilse ve o namuslara bakılsa görünür ki: Eğer o kanun-u emrî, vücud-u haricî giyse idi, o nevilerin birer ruhu olurdu. Halbuki o kanun daima bâkidir. Daima müstemir, sabittir. Hiçbir tagayyürat ve inkılabat, o kanunların vahdetine tesir etmez, bozmaz. Meselâ: Bir incir ağacı ölse, dağılsa; onun ruhu hükmünde olan kanun-u teşekkülatı, zerre gibi bir çekirdeğinde ölmeyerek bâki kalır. İşte madem en âdi ve zaîf emrî kanunlar dahi böyle beka ile, devam ile alâkadardır. Elbette ruh-u insanî, değil yalnız beka ile, belki ebedü’l-âbâd ile alâkadar olmak lâzım gelir. Çünki ruh dahi Kur’anın nassı ile,

قُلِ الرُّوحُ مِنْ اَمْرِ رَبّ۪ي

De ki: Ruh, Rabbimin emrindendir. (Âyet – İsrâ Sûresi, 17:85)

ferman-ı celili ile âlem-i emirden gelmiş bir kanun-u zîşuur ve bir namus-u zîhayattır ki; kudret-i ezeliye, ona vücud-u haricî giydirmiş. Demek nasılki sıfat-ı iradeden ve âlem-i emirden gelen şuursuz kavanin, daima veya ağleben bâki kalıyor. Aynen onların bir nevi kardeşi ve onlar gibi sıfat-ı iradenin tecellisi ve âlem-i emirden gelen ruh, bekaya mazhar olmak daha ziyade kat’îdir, lâyıktır. Çünki zîvücuddur, hakikat-i hariciye sahibidir. Hem onlardan daha kavîdir, daha ulvîdir. Çünki zîşuurdur. Hem onlardan daha daimîdir, daha kıymetdardır. Çünki zîhayattır.

KAYNAKLAR

Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 518, email: syesilova72@gmail.com

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – Birinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://www.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4222