Etiket: insan ruhu

Yayım tarihi

29. Söz 2. Maksad 2. Esas 3. Medâr: Mâdem isrâf yok ve abesiyet olmaz; elbette saâdet‑i ebediye olacaktır.

Kâinatta hiçbir şey boşuna yaratılmamışsa, insanın sonsuz arzuları ve ebediyet özlemi de karşılıksız kalabilir mi?

Bir çiçekten küçücük bir canlıya, insan bedeninin en küçük hücresinden kâinatın muhteşem düzenine kadar her şey belirli bir hikmet ve gayeye hizmet ediyor.

Peki ya insan?

İnsanın bitmeyen umutları, kemal arzusu, sonsuzluk özlemi ve ebedî saadet isteği neden var?

Bediüzzaman Said Nursî, Risale-i Nur Külliyatı’nın Yirmi Dokuzuncu Söz’ünde bu derin sorulara dikkat çekiyor.

Bu bölümde şu temel hakikat üzerinde duruyoruz:

Hiçbir şeyin boşuna yaratılmadığı bir kâinatta, insanın ebedî emelleri de ebedî bir karşılıktan mahrum olamaz.

Bu düşünce bizi üç büyük hakikate götürüyor:

• Haşir ve yeniden diriliş
• Ebedî hayat
• Ebedî saadet

Çünkü yaratılışın bir gayesi vardır. İnsan varlığının da bir gayesi vardır.

📖 KAYNAK:
Risale-i Nur Külliyatı
Yirmi Dokuzuncu Söz
İkinci Maksat – İkinci Esas – Üçüncü Nokta

✍️ Bediüzzaman Said Nursî

Daha fazla Risale-i Nur dersi ve düşünce yolculuğu için kanalımıza abone olmayı unutmayın.

🔔 Yeni videolardan haberdar olmak için bildirimleri açabilirsiniz.

🌐 Web sitemiz:
https://dersdunyasi.net/

#RisaleiNur #Bediüzzaman #EbediSaadet

YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ

İKİNCİ MAKSAT – İKİNCİ ESAS

ÜÇÜNCÜ NOKTA: HİÇBİR ŞEY BOŞUNA YARATILMAMIŞTIR

Kâinata dikkatle bakınız.

Yaratılışın en küçük ayrıntılarını inceleyiniz.

Hiçbir şey gayesiz değildir.

Hiçbir şey boş yere yaratılmamıştır.

Akıl bunu söyler.

Hikmet bunu tasdik eder.

İlim bunu ortaya koyar.

Tecrübe ise bunun doğruluğunu gösterir.

Kâinatın her tarafında olağanüstü bir prensiple karşılaşırız:

Hiçbir şey israf edilmez.

Hiçbir şey gayesiz bırakılmaz.

Yaratıcı, en kısa yolları tercih eder.

En yakın vasıtaları kullanır.

En hafif şekilleri seçer.

Ve en mükemmel tasarımları ortaya koyar.

Şu dikkat çekici hakikati düşününüz:

Tek bir şey, yüzlerce farklı vazifeyi yerine getirebilir.

Önemsiz gibi görünen küçücük bir mahlûk ise içinde binlerce fayda barındırabilir.

Ufacık bir varlık, sayısız gayeye hizmet edebilir.

Basit görünen bir yaratılış, olağanüstü neticeler verebilir.

Bu, tesadüf değildir.

Bu, İlâhî hikmetin bir tecellisidir.

Mükemmel bir yaratılışın delilidir.

İşte burada, derin bir soruyla karşı karşıya kalırız:

Eğer yaratılmış her şeyin bir gayesi varsa…

Eğer hiçbir şey boş yere yaratılmamışsa…

Öyleyse insanlık nasıl istisna olabilir?

İnsan kalbinin en derin arzuları nasıl olur da yok olup gidebilir?

Bütün emellerimiz nasıl olur da hiçliğe mahkûm olabilir?

Eğer haşir olmasaydı…

Eğer yeniden diriliş bulunmasaydı…

O zaman her şey, nihayetinde anlamsız hâle gelirdi.

Sayısız gayeler yarım kalırdı.

Olağanüstü imkânlar boşa giderdi.

Bu ise yaratılışın her tarafında gördüğümüz hikmetle çelişirdi.

İlim bize şimdiden dikkat çekici bir hakikati göstermiştir:

İnsan bedeninin en küçük ayrıntıları bile belirli gayelere hizmet eder.

Hiçbir şey tesadüfî değildir.

Hiçbir şey vazifesiz değildir.

Peki, ya insan ruhu?

İçimizdeki sınırsız kabiliyetler?

Bitmek bilmeyen emellerimiz?

Düşüncelerimiz…

Hayallerimiz…

Arzularımız…

Bütün bu olağanüstü istidatlar boş yere yaratılmış olabilir mi?

Sonsuz özlemler taşıyan insan kalbinin hiçbir nihai hedefi bulunmayabilir mi?

Elbette hayır!

Çünkü insan, içinde derin bir kemal arzusunu taşır.

Daha yüce olanı arar.

Ebedî olanı özler.

Ve her şeyden önce…

Gerçek saadeti ister.

Fakat bir düşününüz:

Böylesine köklü ve derin bir arzu neden insana verilmiştir?

Eğer onu tatmin edecek nihai bir saadet bulunmasaydı…

İnsanlığa neden sonsuz bir özlem verilmiş olsun?

Eğer ebedî bir menzil olmasaydı, insana neden bitmeyen bir arzu bahşedilsin?

Kemal arzusu, bizzat kemale işaret eder.

Saadet özlemi ise bu dünyanın sınırlarını aşan bir saadete yönelir.

Solmayan bir saadete…

Sona ermeyen bir saadete…

Ebedî saadete…

Aksi takdirde, son derece garip bir durum ortaya çıkardı:

Kâinattaki diğer bütün mahlûkların aksine…

İnsanın en yüksek kabiliyetleri gayesiz bırakılmış olurdu.

En derin emellerimiz boşa giderdi.

Manevî kabiliyetlerimiz akim kalırdı.

En büyük arzularımız ise ebediyen karşılıksız kalırdı.

Bu durum, yaratılışın her tarafında sergilenen mükemmel hikmetle bağdaşabilir mi?

Hayır!

Kâinatı idare eden hikmet, insanın kaderinden ayrı düşünülemez.

Her şeyi bir maksatla yaratan Zât…

İnsanın en derin arzularını boş yere yaratmaz.

İşte bu sebeple, kâinatın nizamı, bu geçici dünyanın ötesine işaret eder.

Haşre işaret eder.

Ebedî hayata işaret eder.

Ve nihayet…

Ebedî saadete işaret eder.

Bu hakikat, Onuncu Söz’ün On Birinci Hakikati’nde zaten ispat edilmiştir.

Bu sebeple burada sözü daha fazla uzatmayacağız.

Ancak bir netice apaçık ortadadır:

Hiçbir şeyin boş yere yaratılmadığı bir kâinatta, insanlığın ebedî emelleri de ebedî bir karşılıktan mahrum olamaz.

Çünkü yaratılışın bir gayesi vardır.

İnsan varlığının da bir gayesi vardır.

Ve hikâye burada sona ermiyor.

ChatGPT

Yirmidokuzuncu Söz

  Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.

…

İkinci Maksad

…

İkinci Esas

…

ÜÇÜNCÜ MEDAR:

Akıl ve hikmet ve istikra ve tecrübenin şehadetleri ile sabit olan hilkat-i mevcudattaki adem-i abesiyet ve adem-i israf, saadet-i ebediyeye işaret eder.

Fıtratta israf ve hilkatte abesiyet olmadığına delil, Sâni’-i Zülcelal’in herşeyin hilkatinde en kısa yolu ve en yakın ciheti ve en hafif sureti ve en güzel keyfiyeti ihtiyar ve intihab etmesidir ve bazen bir şeyi, yüz vazife ile tavzif etmesidir ve bir ince şeye bin meyve ve gayeleri takmasıdır.

Madem israf yok ve abesiyet olmaz, elbette saadet-i ebediye olacaktır. Çünki dönmemek üzere adem, herşeyi abes eder, herşey israf olur. Umum fıtratta, ezcümle insanda, Fenn-i Menafi’ü’l-A’zâ şehadetiyle sabit olan adem-i israf gösteriyor ki; insanda olan hadsiz istidadat-ı maneviye ve nihayetsiz âmâl ve efkâr ve müyulât dahi israf edilmeyecektir.

Öyle ise, insandaki o esaslı meyl-i tekemmül, bir kemalin vücudunu gösterir ve o meyl-i saadet, saadet-i ebediyeye namzed olduğunu kat’î olarak ilân eder. Öyle olmazsa insanın mahiyet-i hakikiyesini teşkil eden o esaslı maneviyat, o ulvî âmâl, hikmetli mevcudatın hilafına olarak israf ve abes olur, kurur, hebaen gider. Şu hakikat, Onuncu Söz’ün Onbirinci Hakikatında isbat edildiğinden kısa kesiyoruz.

KAYNAKLAR

Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 519, email: syesilova72@gmail.com

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – İkinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://www.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4234

CUMARTESİ DERSLERİ
Yayım tarihi

29. Söz 2. Maksad 1. Esas 4. Menbâ: Ruh âlem-i emirden gelmiş bir kanun-u zîşuur ve bir namus-u zîhayattır ki; kudret-i ezeliye, ona vücud-u haricî giydirmiş.

Bu metin ve video, Risale-i Nur Külliyatı’nın Yirmi Dokuzuncu Söz eserinden alınan bir kesite dayanmakta olup ruhun ebediyeti (bekası) ve âlem-i emir ile olan münasebetini ele almaktadır.

Metnin ana düşünceleri ve öne çıkan hususlar şunlardır:

  • Ruhun Mahiyeti ve Kaynağı: Ruh, İsrâ Sûresi 85. âyetinde (“De ki: Ruh, Rabbimin emrindendir”) ifade edildiği üzere âlem-i emir ve ilahi iradeden gelen, kudret-i ezeliyenin harici bir vücut giydirdiği zîşuur (bilinçli) ve zîhayat (canlı) bir kanundur.
  • Doğa Kanunları ile Karşılaştırma: Tabiatta hüküm süren ve görünürde harici bir vücudu bulunmayan kanunlar (örneğin bir incir ağacı öldüğünde çekirdeğinde sabit kalan şekillenme kanunu / kanun-u teşekkülat) da âlem-i emirden gelir. Bu şuursuz kanunlar, fiziksel yapılar dağılsa dahi bozulmadan ve değişmeden bâki kalır.
  • Ruhun Ebediyete Mazhar Olması: En zayıf ve şuursuz emrî kanunlar bile varlığını ve devamlılığını koruyabiliyorken; onlardan daha kuvvetli, ulvî, canlı ve bilinçli olan insani ruhun ebediyete mazhar olması çok daha kat’i ve elzemdir.

Gemini Notebook

YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ

İKİNCİ MAKSAT

BİRİNCİ ESAS NOKTA

DÖRDÜNCÜ MENBA

Hayatı yöneten kanunlara dikkatle bakın.

Onlar her yerde karşımıza çıkar.

Sessizdirler.

Sabit ve süreklidirler.

Ve şaşırtıcı derecede kalıcıdırlar.

Canlılar dünyasını şekillendirirler.

Sayısız varlığın gelişimine yön verirler.

Ve yaratılışın temel kalıplarını muhafaza ederler.

Belli bir açıdan bakıldığında, bu kanunlar insan ruhuna benzer.

Onlar, Emir ve İrade-i İlâhiye âleminden gelirler.

Mahiyetleri ruha uygundur.

Ancak bir şeyden yoksundurlar.

Görünür, haricî bir varoluştan.

Bir an için bu kanunlara böyle bir varoluş verildiğini düşünün.

Ne olurdu?

Her bir kanun, âdeta bir türün ruhu hâline gelirdi.

İşte burada dikkat çekici bir hakikatle karşılaşıyoruz.

Bu kanunlar varlıklarını sürdürürler.

Sabit kalırlar.

Birliklerini muhafaza ederler.

Değişim ve dönüşümle yok olmazlar.

Bir incir ağacını düşünün.

Bir gün o ağaç kuruyabilir.

Dalları dökülebilir.

Maddî şekli ortadan kaybolabilir.

Fakat geriye bir şey kalır.

Onun oluşumunu yöneten kanun, küçücük tohumlarının içinde varlığını sürdürür.

Ağacın kendisi artık mevcut olmayabilir.

Fakat onu şekillendiren ilke yaşamaya devam eder.

Yok olup gitmemiştir.

Şimdi bunun ne anlama geldiğini düşünün.

Basit ve önemsiz gibi görünen kanunlar bile böylesine bir sürekliliğe sahip olabilir.

Şuursuz kanunlar dahi yönettikleri şekillerden daha uzun süre varlıklarını sürdürebilirler.

Öyleyse insan ruhu için ne söylenebilir?

Onun daha aşağı bir akıbete mahkûm olması düşünülebilir mi?

Sadece bir süre varlığını devam ettirmesi mi beklenir?

Yoksa mahiyeti, çok daha büyük bir hakikate mi işaret eder?

Kur’an bu konuda derin bir hakikati ortaya koyar.

Şöyle buyurur:

“De ki: Ruh, Rabbimin emrindendir.”

Kur’an, İsrâ Suresi, 17:85.

Öyleyse ruh, yalnızca maddî varlığın bir ürünü değildir.

O, farklı bir varlık mertebesine aittir.

Canlı ve şuurlu bir kanundur.

Emir Âlemi’nden gelir.

Ve Ezelî ve Ebedî Yaratıcı’nın kudretiyle haricî bir varlık kazanmıştır.

Burada mesele daha derin bir boyut kazanır.

İlâhî iradeden kaynaklanan şuursuz kanunlar değişim içinde varlıklarını sürdürebiliyorsa…

İnsan ruhunun ebedîliğe layık olduğuna dair delil çok daha kuvvetli değil midir?

Çünkü ruh, bu kanunlarla aynı kaynağı paylaşır.

O da Emir Âlemi’nden gelir.

Ve aynı İlâhî iradeye bağlıdır.

Fakat ruh, bu kanunlarda bulunmayan bazı özelliklere sahiptir.

Gerçek ve haricî bir varlığı vardır.

Şuurludur.

Ve canlıdır.

Bir an için bunu düşünün.

Bir kanun, bir şekli muhafaza edebilir.

Fakat insan ruhu idrak sahibidir.

Bir kanun, var olduğunu bilmeden varlığını sürdürebilir.

Fakat ruh, hayatı tecrübe eder.

Bilir.

Algılar.

Düşünür.

Ve bu özellikler, insan ruhuna yaratılışın hakikatleri arasında özel bir yer kazandırır.

Şuursuz kanunlar bile varlıklarını sürdürebiliyorsa…

Şuurlu insan ruhunun da ebedîlikle daha güçlü bir bağı olması gerekmez mi?

Mesele yalnızca hayatta kalmak değildir.

Yalnızca varlığını sürdürmek de değildir.

Mesele, bu dünyanın sınırlarını aşan bir akıbete sahip olmaktır.

Belki de asıl mesele tam olarak budur.

İnsan ruhu, yalnızca bir an için var olup sonra kaybolan bir şey değildir.

Onun kaynağı, geçici olanın ötesine işaret eder.

Mahiyeti, sürekliliği gösterir.

Şuuru ise ebediyetin daha derin bir şekilde anlaşılmasına kapı açar.

Çünkü ruhu var eden Yaratıcı ise…

Ve onun devamlılığını dileyen de Yaratıcı ise…

Öyleyse onu yok olmaya kim zorlayabilir?

Artık soru, yalnızca insan ruhunun varlığını sürdürüp sürdüremeyeceği değildir.

Asıl ve daha derin soru şudur:

Böylesine bir mahiyetle yaratılan ruh neden yok olmaya mahkûm olsun?

Belki de ebediyetin işaretleri, daha şimdiden varoluşumuzun özüne işlenmiştir.

Bize düşen, onları nasıl göreceğimizi öğrenmektir.

ChatGPT

Orijinal Video ve Metin

Yirmidokuzuncu Söz

  Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.

…

İkinci Maksad

…

Birinci Esas

…

DÖRDÜNCÜ MENBA’:


Ruha bir derece müşabih ve ikisi de âlem-i emirden ve iradeden geldiklerinden masdar itibariyle ruha bir derece muvafık, fakat yalnız vücud-u hissî olmayan nevilerde hükümran olan kavanine dikkat edilse ve o namuslara bakılsa görünür ki: Eğer o kanun-u emrî, vücud-u haricî giyse idi, o nevilerin birer ruhu olurdu. Halbuki o kanun daima bâkidir. Daima müstemir, sabittir. Hiçbir tagayyürat ve inkılabat, o kanunların vahdetine tesir etmez, bozmaz. Meselâ: Bir incir ağacı ölse, dağılsa; onun ruhu hükmünde olan kanun-u teşekkülatı, zerre gibi bir çekirdeğinde ölmeyerek bâki kalır. İşte madem en âdi ve zaîf emrî kanunlar dahi böyle beka ile, devam ile alâkadardır. Elbette ruh-u insanî, değil yalnız beka ile, belki ebedü’l-âbâd ile alâkadar olmak lâzım gelir. Çünki ruh dahi Kur’anın nassı ile,



قُلِ الرُّوحُ مِنْ اَمْرِ رَبّ۪ي


De ki: Ruh, Rabbimin emrindendir. (Âyet – İsrâ Sûresi, 17:85)

ferman-ı celili ile âlem-i emirden gelmiş bir kanun-u zîşuur ve bir namus-u zîhayattır ki; kudret-i ezeliye, ona vücud-u haricî giydirmiş. Demek nasılki sıfat-ı iradeden ve âlem-i emirden gelen şuursuz kavanin, daima veya ağleben bâki kalıyor. Aynen onların bir nevi kardeşi ve onlar gibi sıfat-ı iradenin tecellisi ve âlem-i emirden gelen ruh, bekaya mazhar olmak daha ziyade kat’îdir, lâyıktır. Çünki zîvücuddur, hakikat-i hariciye sahibidir. Hem onlardan daha kavîdir, daha ulvîdir. Çünki zîşuurdur. Hem onlardan daha daimîdir, daha kıymetdardır. Çünki zîhayattır.

KAYNAKLAR

Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 518, email: syesilova72@gmail.com

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – Birinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://www.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4222

CUMARTESİ DERSLERİ

Yayım tarihi

29. Söz 2. Maksad 1. Esas 3. Menbâ: Her ferddeki hakikat-i ruhiye, yüzbinler suret değiştirse, izn-i Rabbanî ile ölmeyecek, yaşayarak geldiği gibi gidecek.

Bu videolar ve metin, Bediüzzaman Said Nursi’nin Yirmi Dokuzuncu Söz adlı eserinin İkinci Maksad / Birinci Esas / Üçüncü Menba bölümünden alınan ve ruhun mahiyeti ile ölümsüzlüğünü (bekâ-i ruh) temellendiren temel bir pasajdır.

Öne çıkan ana düşünceler ve kavramsal çerçeve şunlardır:

Ruhun Tanımı (Kanun-u Emrî): Ruh; canlı, şuurlu, nurani, kendisine dış dünyada varlık (vücud-u haricî) giydirilmiş, kapsamlı ve evrensellik kazanmaya yatkın bir “emir kanunu” olarak tanımlanır. Fiziksel doğa kanunları (örneğin yerçekimi) soyut ilkelere dayanırken, ruh bu ilahi kanunların canlı ve şuurlu bir beden giymiş halidir.

Değişim İçinde Sabit Hakikat: Maddede ve canlı türlerinde sürekli bir değişim ve dönüşüm yaşansa da türlerin özünde değişmeyen sabit bir hakikat vardır. Bireyler doğup ölse de o türün geçerli olan kanunu yaşamaya devam eder.

İnsanın Tür (Nev’) Hükmünde Olması: İnsan ferdi; geniş mahiyeti, külli bilinci ve evrensel tasavvur kabiliyeti sayesinde tek bir birey iken adeta tek başına bütün bir tür (nev’) derecesine geçmiştir. Bu nedenle bütün bir türe yönelik olan süreklilik ve kalıcılık kanunu, doğrudan insan ruhu için de geçerli olur.

Beka-i Ruh (Ruhun Ölümsüzlüğü): İnsan ruhu yüz binlerce durum ve biçim değiştirse veya beden ölse bile, Allah’ın emri, izni ve baki kılmasıyla (ibkasıyla) varlığını sürdürür; geldiği gibi ebediyete doğru devam eder.

Gemini Notebook

YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ

İKİNCİ MAKSAD

BİRİNCİ ESAS

ÜÇÜNCÜ MENBA

İnsan ruhunun ölümsüzlüğünü anlamanın başka bir yolu daha vardır.

Hayata dikkatle bakın.

Her şey değişir.

Şekiller ortaya çıkar.

Gelişirler.

Dönüşürler.

Ve sonunda ortadan kaybolurlar.

Fakat geriye bir şey kalır.

Sabit kalan bir şey.

Değişen şekille birlikte yok olmayan bir şey.

Bu, canlılar âleminin her yerinde böyledir.

Hayatın değişen şekillerinin arkasında,
varlığını sürdüren kanunlar vardır.

Onlar işlemeye devam eder.

Kararlılıklarını korurlar.

Her dönüşümle birlikte yok olmazlar.

Tabiatın en basit kanunu bile
belirli bir süreklilik gösterir.

Ve bu, bize önemli bir ipucu verir.

İnsan sadece bir fert değildir.

Dikkate değer bir anlamda,
kendi içinde adeta bir tür gibidir.

Neden?

Çünkü insanın mahiyeti kapsamlıdır.

İnsan şuuru evrenseldir.

Ve insanın hayal gücü sayısız şeyi kuşatabilir.

İnsan geçmişi düşünebilir.

Geleceği hayal edebilir.

Uzak dünyaları anlayabilir.

Varlığın kendisi üzerine düşünebilir.

Onun iç dünyası geniştir.

Bu sebeple,
bir tür içinde işleyen kanunlar,
tek bir insanın içinde de görülebilir.

Şimdi insan ruhunu düşünelim.

Ruh, insanın şuurlu unsurudur.

Onun içindeki canlı özdür.

Beden değişir.

Büyür.

Zayıflar.

Yenilenir.

Ve bir ömür boyunca
bedenin fizikî şekli tekrar tekrar değişebilir.

Yine de şöyle deriz:

“Ben aynı insanım.”

Bir şey kalır.

Kimliğimizi koruyan bir şey.

Bütün bu değişimler boyunca devam eden bir şey.

İşte o şey ruhtur.

Yaratıcı, insana kapsamlı bir mahiyet vermiştir.

İnsanı, kâinatın işaretlerini yansıtabilecek
bir ayna hâline getirmiştir.

İnsana, bütün varlığı kuşatan
bir kulluk ve ibadet kabiliyeti vermiştir.

Ve ruha,
sürekliliğe uygun bir mahiyet vermiştir.

Bu yüzden insanın dış görünüşü
yüz binlerce defa değişse bile,
ruh onunla birlikte yok olmak zorunda değildir.

Rabbinin izniyle,
varlığını sürdürür.

Devam eder.

Ve bu dünyadaki zamanı tamamlandığında,
ayrılır.

Tıpkı geldiği gibi.

Demek ki insan ruhu,
bedenin geçici şekli gibi değildir.

Beden değişir.

Ruh kalır.

Beden, dönüşüm ve değişim dünyasına aittir.

Ruh ise daha derin bir hakikate aittir.

Eğer Yaratıcı onun devamlılığını dilerse,
onu hiçbir şey yok edemez.

İnsan ruhu şuurludur.

Hayattadır.

İnsanın özünü oluşturan canlı unsurdur.

Ve Allah’ın emriyle,
O’nun izniyle,
ebedîdir.

İşte bu, üçüncü menbadır.

Hayatın değişen şekillerinin ardında bulunan
süreklilikten çıkarılan bir tefekkürdür.

Ve bizi derin bir hakikate işaret eder:

Beden değişir.

Ruh devam eder.

Ve insan,
dış görünüşünün ortadan kalkmasıyla
sona ermez.

ChatGPT

Orijinal Video ve Metin

Yirmidokuzuncu Söz

  Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.

…

İkinci Maksad

…

Birinci Esas

…

ÜÇÜNCÜ MENBA’:


Ruh zîhayat, zîşuur, nuranî, vücud-u haricî giydirilmiş, câmi’, hakikatdar, külliyet kesbetmeğe müstaid bir kanun-u emrîdir. Halbuki en zaîf olan kavanin-i emriye, sebat ve bekaya mazhardırlar. Çünki dikkat edilse, maruz-u tagayyür olan bütün nevilerde birer hakikat-i sabite vardır ki, bütün tagayyürat ve inkılabat ve etvar-ı hayat içinde yuvarlanarak suretler değiştirip, ölmeyerek, yaşayarak bâki kalıyor. İşte herbir şahs-ı insanî, mahiyetinin câmiiyetiyle ve küllî şuuruyla ve umumî tasavvuratıyla bir şahıs iken, bir nev’ hükmüne geçmiştir. Bir nev’e gelen ve cari olan kanun, o şahs-ı insanîde dahi caridir. Madem Fâtır-ı Zülcelal, insanı câmi’ bir âyine ve küllî bir ubudiyetle ve ulvî bir mahiyetle yaratmıştır. Her ferddeki hakikat-i ruhiye, yüzbinler suret değiştirse, izn-i Rabbanî ile ölmeyecek, yaşayarak geldiği gibi gidecek. Öyle ise o şahs-ı insanînin hakikat-i zîşuuru ve unsur-u zîhayatı olan ruhu dahi, Allah’ın emriyle, izniyle ve ibkasıyla daima bâkidir.

KAYNAKLAR

Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 517, email: syesilova72@gmail.com

Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – Birinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.

https://www.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4218

https://sorularlarisale.com/risale-i-nur-kulliyati/sozler/yirmi-dokuzuncu-soz/698

CUMARTESİ DERSLERİ