Her gece sabaha yerini bırakıyor. Her kışın ardından bahar geliyor. Her yıl, sayısız hayat yeniden canlanıyor.
Bunlar yalnızca tabiatın sıradan döngüleri mi? Yoksa çok daha büyük bir hakikatin işaretleri mi?
Bu videoda Bediüzzaman Said Nursî’nin Risale-i Nur Külliyatı’ndan Yirmi Dokuzuncu Söz’ün İkinci Maksat, İkinci Esas, Dördüncü Medar bölümünü ele alıyoruz:
HAŞİR ALÂMETLERİ
İnsan her gece uykuya dalıyor, her sabah yeniden uyanıyor. Bedenimiz zaman içerisinde değişiyor ve yenileniyor. Her baharda ise bitkiler ve hayvanlar âlemi yeniden hayat buluyor.
Peki bütün bunlar bize ne anlatıyor?
Eğer Yaratıcı, her baharda sayısız canlıyı yeniden hayata döndürüyorsa insanın yeniden diriltilmesi neden mümkün olmasın?
İnsan yalnızca maddî ihtiyaçlarıyla yaşayan bir varlık değildir. Hatıraları, arzuları, düşünceleri, beklentileri ve sonsuzluk özlemi vardır.
Tabiattaki sayısız diriliş örneği, insanın da şahsî olarak yeniden diriltileceğine işaret ediyor.
Bu belgesel anlatımında şu soruların cevaplarını arıyoruz:
• Gece ve uyanış, haşre nasıl işaret ediyor?
• Her bahar gerçekleşen yeniden yaratılış bize ne anlatıyor?
• İnsan neden diğer canlılardan farklı bir mahiyete sahiptir?
• Tabiattaki dirilişler, Büyük Haşrin hangi hakikatini gösteriyor?
ANA MESAJ:
Her gecenin ardından bir sabah vardır. Ve bu dünya hayatının ardından Haşir vaadi vardır.
Risale-i Nur, iman, kâinat, yaratılış ve ahiret üzerine daha fazla içerik için kanalımıza abone olabilirsiniz.
YİRMİ DOKUZUNCU SÖZ
İKİNCİ MAKSAT
İKİNCİ ESAS
DÖRDÜNCÜ NOKTA: HAŞİR ALÂMETLERİ
Çevrenizdeki dünyaya dikkatle bakın.
Olağanüstü bir hadise yaşanıyor.
Her gece yeni bir sabaha yerini bırakıyor.
Her kışın ardından bahar geliyor.
Ve her yıl, hayat yeniden başka bir döngüye giriyor.
Gökler değişiyor.
Mevsimler dönüyor.
İnsanlar büyüyor, dönüşüyor ve yenileniyor.
Hatta uyku, bir nevi ölüm gibidir.
Uyanmak ise hayata yeniden dönmeye benzer.
Bunlar birbirinden bağımsız, sıradan olaylar değildir.
Bunlar birer işarettir.
Birer hatırlatmadır.
Ve hepsi büyük bir hakikate işaret eder:
Ölülerin yeniden diriltilmesine, yani haşre.
Zamanın akışını düşünün.
Gün.
Yıl.
İnsan ömrü.
Ve dünyanın büyük dönüşümü…
Bunların her biri, muazzam bir saatin farklı akrep ve yelkovanları gibidir.
Nasıl ki bir saatin kolları saniyeleri, dakikaları, saatleri ve günleri gösterir; bu büyük döngüler de birbirine işaret eder.
Her biri, kendisinden sonra gelecek olana zemin hazırlar.
Gece, sabahın gelişini haber verir.
Kış, baharın dönüşünü müjdeler.
Nasıl ki gecenin ardından sabah, kışın ardından bahar geliyorsa; ölüm de yeni bir başlangıca işaret eder.
Fakat bu, diğerlerinden farklı bir sabahtır.
Haşir sabahı.
Kâinatın kendisi bize bir şeyler anlatıyor gibidir.
İnsan da hayatı boyunca bu işaretlere şahitlik eder.
Bir düşünün.
Her gece, ölüme benzeyen bir hâle gireriz.
Şuurumuz kapanır.
Bedenimiz dinlenir.
Ve kendimizi uykuya bırakırız.
Sonra her sabah yeniden uyanırız.
Gözlerimizi açarız.
Dünyaya geri döneriz.
Ve hayat yeniden başlar.
Sanki her gün küçük bir haşri bizzat yaşıyoruz.
Üstelik bununla da kalmaz.
Birkaç yıl içerisinde bedenimizdeki zerreler yavaş yavaş değişir.
Bedenimiz dönüşür.
Maddî yapımız yenilenir.
Buna rağmen biz yine aynı insanız.
Her yıl başka bir yenilenme sürecine de şahit oluruz.
Ve ardından bahar gelir.
Dünyanın dört bir yanında, yüz binlerce farklı hayat şekli yeniden ortaya çıkar.
Bitkiler topraktan çıkar.
Ağaçlar uyanır.
Çiçekler açar.
Hayvanlar yeniden görünür.
Sanki bütün tabiat âlemi yeniden dirilir.
Her bahar, bitkiler ve hayvanlar âleminde üç yüz binden fazla farklı diriliş hadisesi gerçekleşir.
Bir an durup düşünün.
Etrafımızda haşre dair ne kadar çok işaret var!
Kaç farklı yenilenme örneğine şahit oluyoruz?
Bunların her biri, çok daha büyük bir okyanustan alınmış küçük bir damla gibidir.
Hepsi birlikte muazzam bir hakikate işaret eder:
Büyük Haşir.
Bu hakikatin dikkat çekici bir başka yönü daha vardır.
Tabiatta hayatın nasıl yeniden canlandırıldığına bakın.
Bahar geldiğinde bazı bitkiler, aynı kökleri üzerinden yeniden hayat bulur.
Bazı hayvanlar da önceki şekilleriyle yeniden hayata döndürülür.
Tabiatın başka unsurları ise farklı bir şekilde yeniden yaratılır.
Yapraklar geri gelir.
Çiçekler açar.
Meyveler ortaya çıkar.
Her zaman birebir aynı şekliyle değil…
Fakat büyük bir benzerlik ve uyum içerisinde.
Bu durum, Yaratıcının hikmetine dair derin bir hakikati ortaya koyar.
Tabiattaki sayısız hayat şeklini yeniden yaratan Zât, insanı da yeniden yaratmaya elbette kadirdir.
Ancak burada önemli bir farklılığı göz önünde bulundurmalıyız.
İnsan, her yönüyle diğer canlılar gibi değildir.
İnsan, diğer türlerle kıyaslandığında son derece geniş bir mahiyete sahiptir.
İnsan aklı, içinde bulunduğu anın çok ötesine uzanır.
Geçmişin hatıraları arasında dolaşabilir.
Geleceğin ihtimallerini hayal edebilir.
Hatta bizzat varlığın kendisi üzerine düşünebilir.
İnsan, yalnızca günlük ihtiyaçlarıyla yetinmez.
Bütün dünya önüne serilse bile arzuları daha ötelere uzanmaya devam eder.
Diğer canlılar ise genellikle daha dar sınırlar içerisinde bir hayat sürer.
Onların bireysel varlıklarının kapsamı daha sınırlıdır.
Şuurları sınırlıdır.
Yetenekleri belirli alanlara yöneliktir.
Lezzetleri ve elemleri büyük ölçüde içinde bulundukları anla bağlantılıdır.
Fakat insan farklıdır.
Mahiyeti yücedir.
Kıymeti derindir.
Nazarı geniştir.
Yetenekleri, maddî ihtiyaçlarının çok ötesine uzanır.
Hatta manevî sevinçleri ve üzüntüleri bile hatıraları, hayalleri ve beklentileri aracılığıyla devam edebilir.
Bazı yaşadıkları, bir ömür boyunca onunla birlikte kalır.
Bütün bunlar önemli bir soruyu gündeme getirir.
Madem Yaratıcı, sayısız hayat türünü tekrar tekrar varlık sahnesine çıkarıyor…
Madem her baharda dünyayı yeniden canlandırıyor…
Madem hayatı yeniden yaratma kudretini pek çok farklı şekilde gösteriyor…
Öyleyse insan neden bu büyük yenilenmenin dışında kalsın?
En geniş şuura, en derin arzulara ve sonsuzluk özlemine sahip olan bu varlık, neden şahsî bir dirilişten mahrum bırakılsın?
Tabiatta sürekli tekrarlanan bu dirilişler, çok daha büyük bir hakikate işaret eder.
İnsanın da şahsen ve ferdî olarak yeniden diriltileceğini gösterir.
Üstelik bu diriliş, yalnızca birbirine benzeyen kopyalar şeklinde olmayacaktır.
Bilakis, bizzat aynı insanlar yeniden diriltilecektir.
Kendi kimlikleriyle…
Kendi hatıralarıyla…
Ve kendilerine ait şahsî varlıklarıyla…
İşte Büyük Haşrin vaadi budur.
İşaretler her yerdedir.
Gecenin ardından gelen sabahta…
Kışın ardından gelen baharda…
Ve cansız gibi görünen şeylerden yeniden ortaya çıkan hayatta…
Kâinat, yenilenmenin mümkün olduğunu durmadan gözler önüne seriyor.
Bu sayısız örnek ise bütün yenilenmelerin en büyüğüne işaret ediyor:
Ölülerin Yeniden Diriltilmesine…
Bu hakikat, Onuncu Söz’ün Dokuzuncu Hakikati’nde zaten kuvvetli ve kesin delillerle ispat edilmiştir.
Bu sebeple sözümüzü burada tamamlayacağız.
Ancak şunu unutmayın:
Kâinat yalnızca hayattan söz etmiyor.
Bize hayatın bu dünyayla sınırlı olmadığını da sürekli hatırlatıyor.
Ve belki de her güneş doğuşu, görmesini bilenlere bir mesaj taşıyor.
Her gecenin ardından bir sabah vardır.
Ve bu dünya hayatının ardından da Haşir vaadi vardır.
ChatGPT
Yirmidokuzuncu Söz
Beka-i Ruh ve Melaike ve Haşre dairdir.
…
İkinci Maksad
…
İkinci Esas
…
DÖRDÜNCÜ MEDAR:
Pekçok nevilerde, hattâ gece ve gündüzde, kış ve baharda ve cevv-i havada hattâ insanın şahıslarında, müddet-i hayatında değiştirdiği bedenler ve mevte benzeyen uyku ile haşir ve neşre benzer birer nevi kıyamet, bir kıyamet-i kübranın tahakkukunu ihsas ediyor, remzen haber veriyorlar. Evet meselâ: Haftalık bizim saatimizin sâniye ve dakika ve saat ve günlerini sayan çarklarına benzeyen; ALLAH’ın dünya denilen büyük saatındaki yevm, sene, ömr-ü beşer, deveran-ı dünya, birbirine mukaddeme olarak birbirinden haber veriyor, döner işlerler. Geceden sonra sabahı, kıştan sonra baharı işledikleri gibi; mevtten sonra subh-u kıyamet, o destgâhtan, o saat-i uzmadan çıkacağını remzen haber veriyorlar.
Bir şahsın müddet-i ömründe başına gelmiş birçok kıyamet çeşitleri vardır. Her gece bir nevi ölmekle, her sabah bir nevi dirilmekle emarat-ı haşriye gördüğü gibi, beş-altı senede bil-ittifak bütün zerratını değiştirerek, hattâ bir senede iki defa tedricî bir kıyamet ve haşir taklidini görmüş. Hem hayvan ve nebat nevilerinde üçyüzbinden ziyade haşir ve neşir ve kıyamet-i nev’iyeyi her baharda müşahede ediyor. İşte bu kadar emarat ve işarat-ı haşriye ve bu kadar alâmat ve rumuzat-ı neşriye elbette kıyamet-i kübranın tereşşuhatı hükmünde, o haşre işaret ediyorlar. Bir Sâni’-i Hakîm tarafından nevilerde böyle kıyamet-i nev’iyeyi yani bütün nebatat köklerini ve bir kısım hayvanları aynen baharda ihya etmek ve yaprakları ve çiçekleri ve meyveleri gibi sair bir kısım şeyleri aynıyla değil, misliyle iade ederek bir nevi haşir ve neşir yapmak; herbir şahs-ı insanîde kıyamet-i umumiye içinde bir kıyamet-i şahsiyeye delil olabilir.
Çünki insanın bir tek şahsı, başkasının bir nev’i hükmündedir. Zira fikir nuru, insanın âmâline ve efkârına öyle bir genişlik vermiş ki, mazi ve müstakbeli ihata eder. Dünyayı dahi yutsa tok olmaz. Sair nevilerde ferdlerin mahiyeti cüz’iyedir, kıymeti şahsiyedir, nazarı mahduddur, kemali mahsurdur, lezzeti ve elemi ânîdir. Beşerin ise mahiyeti ulviyedir, kıymeti galiyedir, nazarı âmmdır, kemali hadsizdir, manevî lezzeti ve elemi kısmen daimîdir. Öyle ise, bilmüşahede sair nevilerde tekerrür eden bir çeşit kıyametler ve haşirler; şu kıyamet-i kübra-yı umumiyede, her şahs-ı insanî aynıyla iade edilerek haşredilmesine remz eder, haber verir. Onuncu Söz’ün Dokuzuncu Hakikatında iki kerre iki dört eder derecesinde kat’iyyet ile isbat edildiğinden burada ihtisar ederiz.
KAYNAKLAR
Cep telefonu: Risale-i Nur Okuma Programı 2.1.0, Sözler – 520, email: syesilova72@gmail.com
Bediüzzaman Said Nursi, Risale-i Nur Külliyatı, Sözler, Yirmi dokuzuncu Söz – Bekâ-i Rûh ve Melâike ve Haşre Dairdir – İkinci Maksad – İkinci Esas, Söz Basım Yayın Ltd. Şti., Mart 2012, İstanbul.
https://www.erisale.com/tr/sozler/yirmidokuzuncu-soz-ikinci-maksad#4238